maandag 2 januari 2012

2011 - 2012


2011
Om nou net als iedereen terug te gaan kijken op 2011 is een beetje overbodig.
2011 had voor mij nou niet echt veel hoogtepunten en de nodige dieptepunten.
Ik ga liever met opgeheven hoofd het nieuwe jaar binnen en wil niet achterom kijken.

2012
een nieuwe begin
een nieuwe start
nieuwe dingen doen
nieuwe dingen ontdekken
en het allerbelangrijkste: Mij zelf terug vinden.
Want ja zelfs supermamsen hebben wel eens een beetje hulp nodig om zich zelf te vinden.
Dat kan ook niet anders als je hele leven in het teken van andere staat,
dan vergeet je gewoon weg af en toe aan jezelf te denken
Gelukkig zijn er mensen om mij heen die dat singnaleren en die mij daar telkens van bewust maken!
Mensen die weten hoe diep de wonden zijn en hoe hoog de bergen af en toe zijn.

2012
WOrd het jaar van de schoonmaak,
schoonmaak in mijn hoofd
want daar is het een rommeltje
Ik vraag me wel eens af hoeveel kan een mens hebben?
En wanneer het eens ophoud.
Daarna de grote schoonmaak in mijn huis, alles wat niet gebruikt word, overbodig is of teveel gaat weg.
Ik wil ruimte, ruimte om te groeien
En ik wil een nieuwe afwasmachine, zodat ik wat meer tijd heb voor de rest.

2012
word het jaar van het vinden van de rust,
die mijn gezinnetje na alle hektiek van de afgelopen jaren zo nodig heeft.
Nu alles is uitgeknobbelt en de goede wegen worden bewandeld moet dit gaan lukken.
Wij zijn sterk als gezin, onze liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk.

2012
is wederom een jaar waarin ik trots ben!
Trots op mijn kindjes
trots op mijn familie
trots op mijn echte vrienden
maar vooral trots op mijzelf,
want ondanks alles kan ik nog altijd zeggen dat ik er nog steeds ben!

zondag 20 november 2011

Herfst



Een prachtige najaarsdag
Een wandeling in het bos
Tussen de herfstbladeren, paddestoelen en het mos.
De najaarszon die uit alle macht probeert de aarde nog te verwarmen,
maar die kansloos lijkt met het komen van de winter.
Ik luister naar de stilte
Het knisperen van de lichtbevroren bladeren onder mijn voeten.
Roerloos kijken we naar een prachtig stilleven,
Een vennetje waarvan de boven laag is bedekt met een klein laagje ijs.
Ik kijk op en zie mijn kinderen om me heen rennen met handen vol bladeren.
Tuurlijk een bladergevecht het hoort er allemaal blij
Ik zie bij allemaal een grote glimlach en pret ogen!
Wat genieten ze hiervan en zij niet alleen
Onze Boedha rent van de een naar de ander door de bladeren heen
na een poosje geeft ze het op ze gaat in het midden liggen
en kijkt alsof ze denkt jullie rennen maar vanaf hier kan ik jullie allemaal zien!
En ook ik geniet,
het najaarszonnetje in mijn gezicht,
Een traan op mijn wang
Het besef er is weer een jaargetijde voorbij.
Het leven gaat door of we willen of niet
We moeten er maar het beste van maken.


zaterdag 27 augustus 2011

Ondergaande zon

Dit is de ook de naam van de Blog die Fleur Op 28 juni jongstleden plaatste
Volgens haar was er niet meer over te vertellen maar er was wel een foto bij.

Mijn reactie was :
Wauw...
Ik heb nooit geweten dat ik zo ontroerd zou zijn van een schilderij...

Mijn gedachten hierbij gingen veel verder ik dacht zo moet het zijn zo puur zo eenvoudig en zo mooi van kleur.

Op 8 augustus besloot ik een brief te schrijven aan Fleur om haar uit te leggen waarom ik zo ontroerd was van haar mooie schilderij, deze brief is nooit afgemaakt en verstuurd want op 9 augustus is Fleur overleden op 11 jarige leeftijd. Veel te jong moest ook zij haar strijd opgeven.








Het schilderij de ondergaande zon gemaakt door fleur

De ondergaande zon zo onlosmakelijk verbonden met mijn kleine meisje
"Ons zonnetje" staat er op haar grafsteen met daarboven de afbeelding van de ondergaande zon.
Mijn kleine zonnetje ging 10 jaar geleden onder en bracht een enorme regenbui, en heel veel donkere dagen.
Ze liet een enorme stilte en leegte achter, die niet kan worden opgevult of uitgewist.
Haar leven was kort maar enorm intensief.
Samen hebben we gevochten tot het moment dat het gewoon echt niet meer ging en we haar moesten laten gaan.
Het was goed geweest mijn kleine meisje was helemaal op van haar strijd.
Ze leerde ons veel.

10 jaar alweer, het leven is gewoon doorgegaan
Met ups en downs moesten wij verder er is veel gebeurd.
Dat was en is lang niet altijd even makkelijk.
Op moeilijke dagen snapt lang niet iedereen dat het verdriet en gemis nooit weg zal gaan en word er al snel gezegd dat wij het allemaal niet verwerkt hebben.
Maar willen degene die dat zeggen in godsnaam is uitleggen wat dan verwerken is???
Soms heb ik het gevoel dat die mensen geen reet snappen van rouwen en al helemaal niet van het verliezen van een kind
Een klein meisje van 5 en halve maand wat nog een heel leven voor zich had moeten hebben.
Is verwerken in hun ogen dan het doodzwijgen van wat is gebeurd en door gaan met leven??
Door gegaan met leven ben ik maar Ik ben voor het leven getekend door haar verlies, voor mij zal het nooit meer hetzelfde zijn.
Maar zwijgen over mijn kleine meid NOOIT daarvoor was haar leven te kostbaar!

Het overlijden het afscheid nemen en de herdenkingsdienst van Fleur waren voor ons als gezinnetje moeilijk,
We waren er maar er kwam heel veel verdriet naar boven van 10 jaar eerder.
Maar door dat we er samen veel over hebben gepraat kwamen er ook heel veel mooie herinneringen boven.
Samen hebben we gelachen en gehuild.
Weet je nog dat Linet altijd zei dag pop kouvanjou....
En dat Manon haar pop net zo te eten gaf als mama gemma met een spuitje alleen dan in haar neus want de pop had natuurlijk geen sonde...
En jarno die altijd een liedje zong voor haar met zijn gitaar "supergirl" en hij hield haar handje vast als hij met haar praatte.
En als ze dan een beetje in zijn hand kneep wist hij dat ze hem begreep
Ikzelf herinner me vooral haar sprekende ogen, waaruit te lezen viel of ze verdrietig bang of toch wel blij was.
Als ze blij was dan straalde haar ogen net alsof de zon erin scheen.
Ook herinnerde me ik de liefde die ze gaf, onvoorwaardelijk en puur.
De mooie momenten dat de kinderen allemaal samen waren en genoten van elkaar.
De momenten dat ze tegen me aan lag, helemaal rustig werd en daar dan een poosje lag net alsof er niets aan de hand was met haar.

Jarno Linet en Manon gaan vandaag gewoon naar hun sportclub, want ja het leven gaat door.
Ik heb een mooi bloemstuk met witte bloemen staan, die gaan we straks naar Gemma brengen.
Vandaag branden er 2 kaarsjes een bij de foto van Gemma en 1 bij de herdenkingskaart van Fleur.
Omdat ze beide in mijn gedachten zijn.


En vanavond....
Misschien hebben de kinderen wel gelijk en moeten we trots zijn op ons zelf!

zaterdag 6 augustus 2011

de tijd verstrijkt...


Het is alweer bijna 26 jaar geleden.
Ook toen hadden we te maken met kinderkanker.
Ik was 12 Martin ons vriendje wat werd getroffen door Kinderkanker was 11 jaar.
We hebben alles van dichtbij gezien,
de chemodip
het verliezen van haar hij trok het met plukken uit zijn hoofd
zijn aandoenlijke kale koppie
maar ook zijn weelderige bos met krullen die weer terug kwam.
Zijn overlijden,
het gemis
de lege plek die hij in ons leven achterliet.

En toch gaat je leven door.
Ik groeide op werd verliefd kreeg kinderen maar altijd waren er momenten dat mijn gedachten terug ging naar toen.
Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt,
In mijn beleving blijft de wond altijd voelbaar ook al is hij niet meer zichtbaar.
Dat ontdekte in vandaag maar weer eens.
Na dat ik met 2 van mijn dochters gezellig over de braderie in Zelhem was gelopen en terug naar de auto liep was het net alsof een magneet mij aantrok...
Na overleg met mijn dochters liepen we de begraafplaats op...
Heel zachtjes begon het te regenen, en door die magneet aangetrokken liep ik dan ook in 1x naar het goede grafje.
In stilte keek in naar wat over is van het mooie beeld wat er ooit stond
Het weer is dit beeld niet gunstig gezind geweest.
en terwijl de tranen over mijn wangen biggelde dacht ik terug aan toen.
De afgelopen week werd ik al heen en weer geslingerd door emoties, van alles was er wat. Zeg maar rustig dat het een K*T week was.


Het was lang geleden dat ik bij je was Martin,
maar je heb nog altijd dat plekje in mijn hart!

Liefs Lin

woensdag 29 juni 2011

29 juni Toen en Nu

29 juni 2001

Gemma is vanmorgen geopereerd, ze heeft een peg-sonde gekregen.
Dit is een sonde die rechtstreeks op de maag is geplaatst.
Hiermee hopen ze dat Gem wat minder spuugd.
Het zelf drinken lukt niet het is nog steeds onduidelijk waarom,
maar dit gaan ze later uitzoeken.
De operatie opzich is goed verlopen.
Wel vertelde Mieke die haar vanmorgen in alle vroegte had gewassen voor de operatie
dat Gemma tijdens het wassen zo blauw was aangelopen.
Toen ik haar vertelde dat dit normaal was schrok ze wel een beetje.
Na de operatie op de uitslaapkamer had Gemma ook zichtbaar weer moeite met ademen
en werd ze ook steeds blauw, hierdoor duurde het heel lang voor ik naar haar toe mocht.
Wat was nou het geval, ze hebben Gemma in de uitslaap kamer op de rug gelegd,
en net als met het wassen krijgt ze het dan benauwd en word ze blauw.
Ik ben even heel boos geworden, ik vertel ze dat nou al 2 maanden hier in het ziekenhuis
bij de cardioloog bij de neuroloog die dan nog durfde te vragen hoe blauw... en bij de kinderchirurg.
Bij allemaal heb ik aangegeven dat Gemma nooit op haar rug ligt omdat ze dan blauw word.
Allemaal weten ze niet hoe dit komt en dat het niet op hun vakgebied ligt.....
GRRRRRRRRRRRRRR stelletje horken nu ging het bijna fout.
Ok eigenlijk had ik morgen met Gemma naar huis gemogen....
Helaas vier ik nu mijn verjaardag hier want ik heb gezegd dat ik niet eerder naar huis ga met Gem voor dat duidelijk is waar dat blauw worden vandaan komt.
Ik heb mijn intrek in het Ronald Mac Donald huis weer genomen.
Morgen komen opa en oma even met mijn kleine meiden en B met Jarno, om toch maar een klein beetje mijn verjaardag te vieren.
Terwijl ik dit schrijf zit ik op de high care waar Gemma aan de hartmonitor en de saturatie ligt.
De saturatie blijft aan de lage kant, gelukkig is ze verder wel stabiel nu.
Net was onze eigen kinderchirurg heel even hier op de afdeling, hij vertelde dat de operatie heel goed was gelukt,
maar dat de problemen eigenlijk pas op de uitslaapkamer begonnen.
Hij vertelde me dat hij de KNO arts heeft gevraagd mee te kijken en die komt morgen vroeg even langs.
Eindelijk word ik geloofd en eindelijk zien ze nu is wat ik al zo vaak zag.
Eindelijk gaan ze luisteren en zien ze dat ik het niet heb overdreven.

Met tranen in mijn ogen
zit ik hier naast mijn kleine meid
Mijn ogen hebben mij niet bedrogen
dat jij blauw word is een feit
Gaan ze nu eindelijk
luisteren naar mij
Ik hoop dat deze nachtmerrie
Gaat heel erg snel voorbij

Linda


29 juni 2011

10 jaar later
Wat is er toch veel gebeurd
Er zijn van die dagen die in je geheugen staan gegrift.
Die elk jaar weer opnieuw de revu passeren
Niet omdat je er altijd mee bezig ben
Maar omdat ze onlosmakelijk met een andere dag zijn verbonden.
Morgen is zo'n dag die ieder jaar terug komt en daarmee vandaag ook...

Lieve Gemma Voor Altijd In Mijn Hart!!!

woensdag 22 juni 2011

Heel even staat alles stil.... Het besef, het komt echt steeds dichterbij....

Gister rond half 11 ’s avonds zat ik alleen op de bank achter mijn laptopje te wachten op Jarno die naar het schoolfeest was.
Enerzijds de tv een beetje volgend anderzijds een discussie over nalatigheid van artsen te volgend op hyves.
Totdat er een www-tje verscheen van Joost: Ik weet het even niet meer @ www.joost-nicole.blogspot.com
Aarzelend opende ik de blog…
Wat ik daar las sloeg in als een bom.
Weten dat een klein meisje ongeneeslijk ziek is is één,
Maar wederom lezen dat ze achteruit gaat…
Het besef dat het moment iedere dag dichterbij komt..
Heel even stond alles stil.


In dat ene moment spookte er zo ontzettend veel gevoelens door mijn hoofd mijn hart en mijn hele lijf.
Wat is de tijd toch hard gegaan,
En dan lees je nu dat in dat zelfde ziekenhuis nog steeds de artsen langs elkaar heen werken en dat ze niet terugbellen zoals beloofd.
Dan lees je dat er nu een onschuldig meisje vecht tegen die rotziekte en het niet kan winnen, en telkens weer een bult ontdekt…
Dan is het net of ik een veel te vroeg overleden neefje hoor aan de telefoon.
Lin ik heb er weer een gevonden
10 jaar terug zat ik in dat schuitje het weten dat het komt maar nog niet willen beseffen, roeiend met de riemen die ik had steun vindend in een enkel smsje van vriendinnen die ik kreeg.
10 jaar terug had ik geen blog en daardoor weten mensen heel veel niet.
Ik schreef in een dagboekje over mijn gevoel mijn emotie en alles wat misging.


Vanmorgen pakte ik dat dagboekje en las…
…Half 3 de telefoon in het Ronald Mac Donald huis gaat, met Mieke afdeling B4 Linda zou je alsjeblieft hier naar toe willen komen, het gaat niet goed met Gemma ze heeft het heel erg benauwd, we gaan haar zo overbrengen naar de intensive care…. Stamelend zeg ik terug ik kom er nu aan!
Op de afdeling aangekomen 3 artsen en 2 verpleging om het bed van mijn kleine meisje ze hebben de grootste moeite om een infuusje aan te brengen bij haar, de altijd zo rustige Gemma keek angstig met haar ogen in de rondte, Ik pakte haar handje en terwijl de arts me met veel informatie overspoelde werd het bed al losgekoppeld en rij klaar gemaakt voor de tocht naar de IC…
Al wegrijdend onder begeleiding van 3 artsen word B gebeld door Mieke, B is thuis bij Jarno Linet en Manon. Ook Oma is daar, dus ik hoop dat hij snel deze kant op komt.
5 minuten voor 3 uur komen we aan bij de IC ik word op een bankje gezet met de mededeling we komen je zo halen we gaan Gemma eerst intuberen… en aan alle apparatuur leggen dit kan met elkaar een klein half uurtje duren.
Daar zit ik dan helemaal alleen op een bankje in een schaars verlichte gang op de 6e etage van het radboud ziekenhuis….
Wachtend op…
Dat half uurtje leek wel uren…..
Uiteindelijk om half 4 komen ze me halen,
Daar ligt ze dan mijn kleine meisje in een groot bed omringd door allerlei slangetjes en toeters en bellen, de IC verpleegkundige legt me rustig alles uit wat wat is en waar alles voor diend, ook verteld hij me aan het einde dat ze niet veel later op de IC had moeten aankomen en dat ze tijdens het intuberen goed in haar luchtpijp hebben kunnen kijken.
Gemma doet haar oogjes los en kijkt me indringend aan….
Net of ze wil zeggen Mam ik ben er nog…
De tijd kruipt voorbij, 7 uur de Kinderchirurg komt geschrokken aan op de IC en vraagt waar is B…
Dan komt bij mij het besef, dat hij is er nog niet is. Dus ik zeg die zal zo wel komen denk ik.
Ok zegt de arts laat mij even oppiepen als hij er is ik moet jullie iets belangrijks vertellen.
Tegen 10 uur de kinderchirurg al zien lopen op de IC, maar B is er nog altijd niet net als ik hem wil gaan bellen komt hij eindelijk binnen.
Als ik hem een beetje geïrriteerd vraag waar hij al die tijd is gebleven word hij boos geeft me een klap in me gezicht en zegt ik kan toch niet alles zomaar alles in de steek laten en hierheen komen….
Geschrokken zeg ik niks meer…
De kinderchirurg komt binnen, zou hij het gezien hebben?
Hij vraagt ons mee te gaan naar de spreek kamer en verteld ons dat Gemma door al haar aandoeningen samen niet lang meer te leven zal hebben, de luchtpijp functioneert niet zoals hij zou moeten doen en bij ieder insult zullen haar hersenen nog verder worden beschadigd.
Na heel veel medische uitleg lopen we gezamenlijk terug naar Gemma….
Ik kijk en denk dit kan niet waar zijn en aan de andere kant denk ik ja ik wist het er waren teveel dingen die niet klopte!
De tranen zitten hoog,
Maar het besef is er nog niet….


Heel even staat alles stil.... Het besef, het komt echt steeds dichterbij....

maandag 7 maart 2011

Eenzaamheid is een herinnering hebben en er met niemand over kunnen praten.



Lieve Gemma,

Donderdag zou je 10 jaar zijn geworden.
Vandaag was ik even bij je,
Ik stond daar in het voorjaarszonnetje
Dat heel hard zijn best doet om de aarde te verwarmen,
Maar nog net de warmte mist.
Ik keek om me heen en zag dat de bolletjes heel stiekem uit beginnen te lopen
Om over een paar dagen iedereen hun mooie bloemetjes te kunnen tonen.
De ene vogel vliegt rusteloos heen en weer met takjes
een andere vogel zit op een tak en bekijkt dit geheel met een zacht getjilp.
Terwijl ik daar stond besefte ik dat dit het geluid van de stilte moet zijn.
Ik weet niet hoe lang ik daar heb gestaan
Jou leventje ging als een film aan mij voorbij
Alle mooie, speciale momenten al "onze momenten"
En ook al was jou leven veel te kort die speciale momenten zijn er volop geweest.
En die bewaar ik voor altijd in mijn hart!
Die kan niemand mij afnemen.
En zonder dat iemand het ziet biggelt er een traan over mijn wang
Één traan die alles verteld!

Heel even voel ik me eenzaam want er zijn herinneringen waar ik met niemand over praten kan.

Want de wereld draait door, iedereen gaat verder met leven en dat is goed
maar heel soms zet ik het even allemaal stil..
Gewoon omdat ik dat nodig heb