
Lieve Omaatje,
Vorig jaar waren we allemaal samen om Uw 100ste verjaardag te vieren!
Een hele bijzondere dag, met al Uw kinderen kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen.
En morgen word U 101.
Dat hadden we half januari allemaal niet verwacht.
We kregen een telefoontje, het ging niet goed iets dat de laatste jaren wel vaker is gebeurd. Maar deze keer schrok ik toen ik bij U aan het bed stond, ik tref U wel vaker op een slechte dag maar deze keer ging ik met een heel onheilspellend gevoel weg. Zou het dan nu echt de laatste keer zijn, Aan de ene kant hoopte ik het voor U maar aan de andere kant gaf het me een heel onrustig gevoel.
Afscheid nemen is dan ook niet mijn sterkste punt...
Gisteren ben ik samen met mijn 4 kinders bij u geweest alvast voor U verjaardag.
Want morgen moeten die gewoon naar school.
Wat zijn ze groot geworden dacht ik nog en zo wijs.
Tot mijn grote verbazing had U een hele goede dag.
Dit was fijn voor de kinderen die daardoor blij waren U toch nog weer eens gezien te hebben.
Het gaf een goed gevoel heel even met U alleen te zijn.
Mijn Omaatje...
Toen ik weg wilde lopen riep U me terug U wilde een kus en ik moest nog even blijven.
En natuurlijk heb ik U een dikke kus gegeven.
We hebben zowaar nog wat woorden gewisseld, welliswaar moeizaam en ik vraag me af of we elkaar wel begrepen. Maar die heldere blik in U ogen liet mij weten dat het goed was.Dat ook U genoot van dit moment.
Deze keer ging ik heel rustig weg, en mocht dit de laatste keer geweest zijn dan weet ik dat het goed is!
Maar morgen als alle andere er zijn op U echte verjaardag zal ik nog even denken aan dat ene moment die ene kus en zal ik trots tegen iedereen die het horen wil vertellen dat mijn omaatje 101 is geworden en dat ik vreselijk trots op haar ben.