Weet je nog...
Het was prachtig weer toen jij werd geboren
Een meisje teer en klein
Jij zou voortaan ons dochtertje en kleine zusje gemma zijn
Weet je nog...
De dagen die er op volgden
De tranen de angst en de onrust
Al onze zorgen werden door de doktoren gesust
Weet je nog...
Dat we samen vochten
Tegen jou ongelijke strijd
Steeds meer moest je verduren in die korte tijd
Weet je nog...
De liefde die wij deelde
Je was er voor mij je leerde mij vechten
En ik ik deed gewoon mee ...
Weet je nog...
Jou zachte kreunen
Jou mooie blauwe ogen
Onze tijd samen die is voorbij gevlogen
Weet je nog...
Wij samen in die donkere nacht
Ik streelde je handje en gaf je nog een laatste zoen
Jou verre reis naar het volgende begon toen
Weet je nog...
Dat het buiten tranen regende
De tranen van ons verdriet
En ja ook vandaag regent het dat het giet
Weet je lieve gemma...
Al onze mooiste herinneringen
Die pakt niemand ons meer af
Om voor jou te mogen zorgen was voor mij echt geen straf
Weet je...
Ook nu zijn er mensen die leven in angst
Die door moeten strijden en niet weten wat gaat komen
Die leven in onzekerheid en niet van een toekomst kunnen dromen
Weet je...
Op een afstand voel ik mee
Niet te dichtbij, maar veilig op een afstandje
Wel zichtbaar draag ik wel speciaal voor hun een blauw bandje.
En weet je...
Wat mij blij zou maken?
Op de dag dat het 9 jaar geleden is dat je ons verliet.
Dat een ieder die dit leest een blauw bandje bij me besteld
Voor het goede doel, de kinderkankerstichtingen is 2 euro geen geld!
donderdag 26 augustus 2010
De bomen
Gisteren was ik in het bos.
Opzoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak".
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Hij had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd:
"Dit jaar niet".
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort".
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; "Ja zon , laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien".
Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken.
Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.
Opzoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak".
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Hij had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd:
"Dit jaar niet".
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort".
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; "Ja zon , laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien".
Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken.
Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.
Abonneren op:
Posts (Atom)
