Gister rond half 11 ’s avonds zat ik alleen op de bank achter mijn laptopje te wachten op Jarno die naar het schoolfeest was.
Enerzijds de tv een beetje volgend anderzijds een discussie over nalatigheid van artsen te volgend op hyves.
Totdat er een www-tje verscheen van Joost: Ik weet het even niet meer @ www.joost-nicole.blogspot.com
Aarzelend opende ik de blog…
Wat ik daar las sloeg in als een bom.
Weten dat een klein meisje ongeneeslijk ziek is is één,
Maar wederom lezen dat ze achteruit gaat…
Het besef dat het moment iedere dag dichterbij komt..
Heel even stond alles stil.
In dat ene moment spookte er zo ontzettend veel gevoelens door mijn hoofd mijn hart en mijn hele lijf.
Wat is de tijd toch hard gegaan,
En dan lees je nu dat in dat zelfde ziekenhuis nog steeds de artsen langs elkaar heen werken en dat ze niet terugbellen zoals beloofd.
Dan lees je dat er nu een onschuldig meisje vecht tegen die rotziekte en het niet kan winnen, en telkens weer een bult ontdekt…
Dan is het net of ik een veel te vroeg overleden neefje hoor aan de telefoon.
Lin ik heb er weer een gevonden
10 jaar terug zat ik in dat schuitje het weten dat het komt maar nog niet willen beseffen, roeiend met de riemen die ik had steun vindend in een enkel smsje van vriendinnen die ik kreeg.
10 jaar terug had ik geen blog en daardoor weten mensen heel veel niet.
Ik schreef in een dagboekje over mijn gevoel mijn emotie en alles wat misging.
Vanmorgen pakte ik dat dagboekje en las…
…Half 3 de telefoon in het Ronald Mac Donald huis gaat, met Mieke afdeling B4 Linda zou je alsjeblieft hier naar toe willen komen, het gaat niet goed met Gemma ze heeft het heel erg benauwd, we gaan haar zo overbrengen naar de intensive care…. Stamelend zeg ik terug ik kom er nu aan!
Op de afdeling aangekomen 3 artsen en 2 verpleging om het bed van mijn kleine meisje ze hebben de grootste moeite om een infuusje aan te brengen bij haar, de altijd zo rustige Gemma keek angstig met haar ogen in de rondte, Ik pakte haar handje en terwijl de arts me met veel informatie overspoelde werd het bed al losgekoppeld en rij klaar gemaakt voor de tocht naar de IC…
Al wegrijdend onder begeleiding van 3 artsen word B gebeld door Mieke, B is thuis bij Jarno Linet en Manon. Ook Oma is daar, dus ik hoop dat hij snel deze kant op komt.
5 minuten voor 3 uur komen we aan bij de IC ik word op een bankje gezet met de mededeling we komen je zo halen we gaan Gemma eerst intuberen… en aan alle apparatuur leggen dit kan met elkaar een klein half uurtje duren.
Daar zit ik dan helemaal alleen op een bankje in een schaars verlichte gang op de 6e etage van het radboud ziekenhuis….
Wachtend op…
Dat half uurtje leek wel uren…..
Uiteindelijk om half 4 komen ze me halen,
Daar ligt ze dan mijn kleine meisje in een groot bed omringd door allerlei slangetjes en toeters en bellen, de IC verpleegkundige legt me rustig alles uit wat wat is en waar alles voor diend, ook verteld hij me aan het einde dat ze niet veel later op de IC had moeten aankomen en dat ze tijdens het intuberen goed in haar luchtpijp hebben kunnen kijken.
Gemma doet haar oogjes los en kijkt me indringend aan….
Net of ze wil zeggen Mam ik ben er nog…
De tijd kruipt voorbij, 7 uur de Kinderchirurg komt geschrokken aan op de IC en vraagt waar is B…
Dan komt bij mij het besef, dat hij is er nog niet is. Dus ik zeg die zal zo wel komen denk ik.
Ok zegt de arts laat mij even oppiepen als hij er is ik moet jullie iets belangrijks vertellen.
Tegen 10 uur de kinderchirurg al zien lopen op de IC, maar B is er nog altijd niet net als ik hem wil gaan bellen komt hij eindelijk binnen.
Als ik hem een beetje geïrriteerd vraag waar hij al die tijd is gebleven word hij boos geeft me een klap in me gezicht en zegt ik kan toch niet alles zomaar alles in de steek laten en hierheen komen….
Geschrokken zeg ik niks meer…
De kinderchirurg komt binnen, zou hij het gezien hebben?
Hij vraagt ons mee te gaan naar de spreek kamer en verteld ons dat Gemma door al haar aandoeningen samen niet lang meer te leven zal hebben, de luchtpijp functioneert niet zoals hij zou moeten doen en bij ieder insult zullen haar hersenen nog verder worden beschadigd.
Na heel veel medische uitleg lopen we gezamenlijk terug naar Gemma….
Ik kijk en denk dit kan niet waar zijn en aan de andere kant denk ik ja ik wist het er waren teveel dingen die niet klopte!
De tranen zitten hoog,
Maar het besef is er nog niet….
Heel even staat alles stil.... Het besef, het komt echt steeds dichterbij....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten