Vandaag zijn we met z'n 6en weer begonnen aan de Ruurlose zwem4dagen.
Jarno voor de 7e keer
Amber voor de 4e keer
Linet Manon en ondergetekende voor de 6e keer
En Opa is ook dit jaar weer van de partij.
Vol goede moed en met redelijk weer trokken wij om 7uur naar ons mooie buitenbad.
Onderweg vroegen de kinderen zich af wat voor goed doel ze dit jaar weer konden sponseren.
In Ruurlo is het de gewoonte dat de kinderen die meezwemmen zich laten sponseren voor een goed doel.
Ronald MacDonald huis en Kika hebben we al eens gehad.
Dit jaar was de beurt aan stichting Kinderwensmobiel.
http://www.kinderwensmobiel.nl/
Al enkele jaren vervult deze stichting wensen van ernstig zieke kinderen die niet meer Mobiel zijn. Voor deze kinderen is het niet vanzelfsprekend om een dagje uit te gaan. Ze zijn afhankelijk van apparatuur en/of zijn bedlegerig. Met behulp van de kinderambulance zorgen zij ervoor dat de kinderen weer mobiel worden.
EEN SIMPELE WENS KAN OOK BIJZONDER ZIJN!
Stichting KinderWensMobiel bestaat geheel uit vrijwilligers en is voor haar inkomsten afhankelijk van sponsoren en donateurs.
Omdat de meiden en Jarno erg onder de indruk zijn van de ziekte van hun achternichtje Fleur en hebben gezien Wat de stichting doe een wens http://www.doeeenwens.nl/voor haar en haar gezin heeft gedaan twijfelde ze geen moment en gaven zich op voor deze sponsoractie!
En ze hopen zo veel mogelijk mensen te vinden die ze willen sponseren dit kan per baantje of voor een vast bedrag.
Ik ben trots op mijn kids en hoop dat ze heel veel geld bij elkaar zwemmen!
maandag 21 juni 2010
vrijdag 18 juni 2010
Omdat ik zelf de woorden niet vond:(
Indien ik je kon dragen
Over de diepe grachten
Van je gesukkel en je angsten heen
Dan droeg ik je
Uren en dagen lang
Indien ik de woorden kende
Om antwoord te geven op je duizend vragen
Over leven over jezelf
Over liefhebben en gelukkig worden
Dan praatte ik met je
Uren en dagen lang
Indien ik genezen kon wat er omgaat in je hart
Aan onmacht ontevredenheid
En onverwerkt verdriet
Dan bleef ik naast je staan
Uren en dagen lang
Maar ik ben niet groter
Niet sterker dan jij
En ik weet niet alles
En ik kan niet zoveel
Ik ben maar een nichtje op je weg
Al uren en dagen lang
En ik kan alleen maar hopen
Dat je dit weet
Je hoeft nooit alleen te vechten
Of te huilen
Als je familie hebt
Voor uren en dagen lang
Over de diepe grachten
Van je gesukkel en je angsten heen
Dan droeg ik je
Uren en dagen lang
Indien ik de woorden kende
Om antwoord te geven op je duizend vragen
Over leven over jezelf
Over liefhebben en gelukkig worden
Dan praatte ik met je
Uren en dagen lang
Indien ik genezen kon wat er omgaat in je hart
Aan onmacht ontevredenheid
En onverwerkt verdriet
Dan bleef ik naast je staan
Uren en dagen lang
Maar ik ben niet groter
Niet sterker dan jij
En ik weet niet alles
En ik kan niet zoveel
Ik ben maar een nichtje op je weg
Al uren en dagen lang
En ik kan alleen maar hopen
Dat je dit weet
Je hoeft nooit alleen te vechten
Of te huilen
Als je familie hebt
Voor uren en dagen lang
de Zonnebloem
Kijk altijd naar de zonnebloem
Die keert zich naar het licht
En heeft van alle bloemen
Het zonnigste gezicht
En als het nu eens donker is
Zo’n grijze grauwe nacht
Kijk dan weer naar de zonnebloem
Die geeft je nieuwe kracht.
Die keert zich naar het licht
En heeft van alle bloemen
Het zonnigste gezicht
En als het nu eens donker is
Zo’n grijze grauwe nacht
Kijk dan weer naar de zonnebloem
Die geeft je nieuwe kracht.
Doornen
De doornen van het leven
Steken ons, zo af en toe
Soms een heel klein beetje
Maar soms heel hard en hoe!
Voor iedereen een andere droom
Niet aangepast aan ons bestaan
Komt de pijn meestal toch onverwacht
Terwijl ons leven door zal gaan
Voor onze levenswandel
Zijn geen geplaveide paden
Hoe vaak de doorn nog steken zal
Is door niemand ooit te raden
Eens zal de pijn weer overgaan
Hoelang dit ook mag duren
’t hoort bij de pijn van het bestaan
Probeer het te verduren.
Steken ons, zo af en toe
Soms een heel klein beetje
Maar soms heel hard en hoe!
Voor iedereen een andere droom
Niet aangepast aan ons bestaan
Komt de pijn meestal toch onverwacht
Terwijl ons leven door zal gaan
Voor onze levenswandel
Zijn geen geplaveide paden
Hoe vaak de doorn nog steken zal
Is door niemand ooit te raden
Eens zal de pijn weer overgaan
Hoelang dit ook mag duren
’t hoort bij de pijn van het bestaan
Probeer het te verduren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
