dinsdag 24 december 2013

Een rijke kerst kater.....

Normaliter zou ik nu in de nachtmis zitten om mijn kerst te beginnen, maar deze keer liep het ietsje anders. Na het lezen van een berichtje vanmiddag kwam er een enorme kater opzetten en zijn al mijn goede voornemens voor deze kerst in het water gevallen. De schrijver van het berichtje heeft het vast erg moeilijk deze kerst, net zoals vele andere, ieder op zijn eigen manier of om eigen redenen. Het lijkt een beetje op het gras van de buren is altijd groener, dit is wel van een afstandje want als je dichterbij komt zul je zien dat ook dat gras helemaal niet zo groen is als het wel lijkt. Iemand die niet gezond is probeert er mee leven zo goed en zo kwaad als het gaat. Iemand die het niet ruim heeft doet zijn best er het beste van te maken. Iemand die iemand moet missen met de kerst probeert er toch gewoon maar weer het beste van te maken. 2013 was voor ons een jaar met hoogte en dieptepunten, We hebben de rijkdom van een groot maar hecht gezin. Dat is onze kracht in moeilijke tijden. Wij werden dit jaar verrast met de komst van een groot wonder maar helaas kwam er ook bij ons een hele donkere wolk overdrijven waardoor het niet allemaal zo mooi was als het leek. Een dokter benadrukte mijn lieverd toch vooral NU te gaan genieten van wat hij rondom hem heen heeft omdat de toekomst heel onzeker is. Dit betekende veel veranderingen en niet alles is even makkelijk, maar we zeuren niet en slaan ons er wel doorheen. Ja wij zijn rijk daar hebben wij geen geld voor nodig!(ook al zou het wel makkelijker zijn) Wij hebben elkaar nu nog en gaan genieten van alles wat we nog samen kunnen doen en zolang als het kan. We kijken niet teveel in de toekomst maar leven vooral in het heden en maken mooie herinneringen voor later. Een later waarin we misschien niet meer compleet zullen zijn en het moeten doen met de herinneringen die we nu maken!

maandag 27 augustus 2012

Gemma



Soms was het moeilijk
Soms was het strijd
Als ik terug kijk heb ik geen seconde spijt
Al die momenten samen beleefd
Ik draag ze bij me zodat niemand jou vergeet

vrijdag 27 juli 2012

Mijn vriendschap voor jou....

Mijn vriendschap voor jou .... voelde zo goed sterk en was zo hecht Ik wilde je niet meer kwijt, had ik je dat maar vaker gezegt. Jij was dat puzzelstukje, wat ik gemist had in mijn leven. De puzzel was compleet omdat jij me jou vriendschap wilde geven. Je had altijd een schouder over voor mij. Dat maakte me emotioneel maar ook erg blij Van jou kreeg ik de nodige steun en aandacht. Je stond voor me klaar al was het midden in de nacht ALs ik je nodig had was je er We maakte veel lol en hadden veel plezier ALs ik moest huilen huilde jij met me mee En als we plezier hadden lachten we voor twee Jij maakte mijn leven helemaal compleet Ik hoop lieve Boedha dat je dat nooit vergeet Deze lieve woorden heb jij echt verdiend Want jij.. jij bent, o nee JIJ was mijn allerbeste vriend! De leegte en stilte die jij achter laat is met geen pen te beschrijven Waarom mocht ook jij niet langer bij ons blijven

vrijdag 13 april 2012

Geluk

Geluk, dat is een zonnestraal Een mens die om je geeft Een blik vol liefde en geduld Een wens die zomaar wordt vervuld Een lekker maal, een warm onthaal Iets moois dat je beleefd Geluk, dat is een kind dat lacht Een dier dat jou goed kent Dat leuke liedje op cd Een fijne film op tv Is levenskracht, een zomernacht Waarin je samen bent Geluk, dat is een warme gloed Al is de kou gemeen Al schrik je je een ongeluk Je veert weer op, dat is geluk Een beetje moed in tegenspoed Een lach door je tranen heen

vrijdag 9 maart 2012

11 jaar


Zachtjes loop ik naar je kamer en kom bij je bedje staan
je ben al wakker en kijkt me met grote ogen aan
als we samen beneden zijn kijk je verbaast in het rond
overal slingers en ballonnen en kadootjes op de grond

Je ziet een grote taart met 11 jaar erop
Je ogen stralen je bent nog altijd mijn kleine pop
Want ook al kun je niet veel en blijf je klein
Op deze dag geniet je, alle aandacht vind je fijn!

De avond valt je ogen worden moe
Ik til je op en breng je naar je bedje toe
Plots gaat de wekker ik kijk om me heen
Dan besef ik weer het is een droom jij ging al lang geleden heen

Lieve Gemma voor altijd in ons hart!

Kleine Meid

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
Kwam jij Gemma bij ons in het gezin
en was je even ons zusje en ons kind.

Een klein meisje op een wit wolkje
ze werd gedreven door de zwoele wind
Dat kleine meisje verliet ons alweer snel op het witte wolkje
zo het kinderparadijs in.

En kijk maar naar omhoog
en zie dan als in een vlucht
dat kleine meisje, op dat kleine witte wolkje gaan,
Langs een diep blauwe lucht.


Gemma voor altijd in onze herinnering


zondag 4 maart 2012

Omaatje 101 jaar!



Lieve Omaatje,
Vorig jaar waren we allemaal samen om Uw 100ste verjaardag te vieren!
Een hele bijzondere dag, met al Uw kinderen kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen.
En morgen word U 101.
Dat hadden we half januari allemaal niet verwacht.
We kregen een telefoontje, het ging niet goed iets dat de laatste jaren wel vaker is gebeurd. Maar deze keer schrok ik toen ik bij U aan het bed stond, ik tref U wel vaker op een slechte dag maar deze keer ging ik met een heel onheilspellend gevoel weg. Zou het dan nu echt de laatste keer zijn, Aan de ene kant hoopte ik het voor U maar aan de andere kant gaf het me een heel onrustig gevoel.
Afscheid nemen is dan ook niet mijn sterkste punt...

Gisteren ben ik samen met mijn 4 kinders bij u geweest alvast voor U verjaardag.
Want morgen moeten die gewoon naar school.
Wat zijn ze groot geworden dacht ik nog en zo wijs.
Tot mijn grote verbazing had U een hele goede dag.
Dit was fijn voor de kinderen die daardoor blij waren U toch nog weer eens gezien te hebben.
Het gaf een goed gevoel heel even met U alleen te zijn.
Mijn Omaatje...
Toen ik weg wilde lopen riep U me terug U wilde een kus en ik moest nog even blijven.
En natuurlijk heb ik U een dikke kus gegeven.
We hebben zowaar nog wat woorden gewisseld, welliswaar moeizaam en ik vraag me af of we elkaar wel begrepen. Maar die heldere blik in U ogen liet mij weten dat het goed was.Dat ook U genoot van dit moment.
Deze keer ging ik heel rustig weg, en mocht dit de laatste keer geweest zijn dan weet ik dat het goed is!
Maar morgen als alle andere er zijn op U echte verjaardag zal ik nog even denken aan dat ene moment die ene kus en zal ik trots tegen iedereen die het horen wil vertellen dat mijn omaatje 101 is geworden en dat ik vreselijk trots op haar ben.

maandag 2 januari 2012

2011 - 2012


2011
Om nou net als iedereen terug te gaan kijken op 2011 is een beetje overbodig.
2011 had voor mij nou niet echt veel hoogtepunten en de nodige dieptepunten.
Ik ga liever met opgeheven hoofd het nieuwe jaar binnen en wil niet achterom kijken.

2012
een nieuwe begin
een nieuwe start
nieuwe dingen doen
nieuwe dingen ontdekken
en het allerbelangrijkste: Mij zelf terug vinden.
Want ja zelfs supermamsen hebben wel eens een beetje hulp nodig om zich zelf te vinden.
Dat kan ook niet anders als je hele leven in het teken van andere staat,
dan vergeet je gewoon weg af en toe aan jezelf te denken
Gelukkig zijn er mensen om mij heen die dat singnaleren en die mij daar telkens van bewust maken!
Mensen die weten hoe diep de wonden zijn en hoe hoog de bergen af en toe zijn.

2012
WOrd het jaar van de schoonmaak,
schoonmaak in mijn hoofd
want daar is het een rommeltje
Ik vraag me wel eens af hoeveel kan een mens hebben?
En wanneer het eens ophoud.
Daarna de grote schoonmaak in mijn huis, alles wat niet gebruikt word, overbodig is of teveel gaat weg.
Ik wil ruimte, ruimte om te groeien
En ik wil een nieuwe afwasmachine, zodat ik wat meer tijd heb voor de rest.

2012
word het jaar van het vinden van de rust,
die mijn gezinnetje na alle hektiek van de afgelopen jaren zo nodig heeft.
Nu alles is uitgeknobbelt en de goede wegen worden bewandeld moet dit gaan lukken.
Wij zijn sterk als gezin, onze liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk.

2012
is wederom een jaar waarin ik trots ben!
Trots op mijn kindjes
trots op mijn familie
trots op mijn echte vrienden
maar vooral trots op mijzelf,
want ondanks alles kan ik nog altijd zeggen dat ik er nog steeds ben!

zondag 20 november 2011

Herfst



Een prachtige najaarsdag
Een wandeling in het bos
Tussen de herfstbladeren, paddestoelen en het mos.
De najaarszon die uit alle macht probeert de aarde nog te verwarmen,
maar die kansloos lijkt met het komen van de winter.
Ik luister naar de stilte
Het knisperen van de lichtbevroren bladeren onder mijn voeten.
Roerloos kijken we naar een prachtig stilleven,
Een vennetje waarvan de boven laag is bedekt met een klein laagje ijs.
Ik kijk op en zie mijn kinderen om me heen rennen met handen vol bladeren.
Tuurlijk een bladergevecht het hoort er allemaal blij
Ik zie bij allemaal een grote glimlach en pret ogen!
Wat genieten ze hiervan en zij niet alleen
Onze Boedha rent van de een naar de ander door de bladeren heen
na een poosje geeft ze het op ze gaat in het midden liggen
en kijkt alsof ze denkt jullie rennen maar vanaf hier kan ik jullie allemaal zien!
En ook ik geniet,
het najaarszonnetje in mijn gezicht,
Een traan op mijn wang
Het besef er is weer een jaargetijde voorbij.
Het leven gaat door of we willen of niet
We moeten er maar het beste van maken.


zaterdag 27 augustus 2011

Ondergaande zon

Dit is de ook de naam van de Blog die Fleur Op 28 juni jongstleden plaatste
Volgens haar was er niet meer over te vertellen maar er was wel een foto bij.

Mijn reactie was :
Wauw...
Ik heb nooit geweten dat ik zo ontroerd zou zijn van een schilderij...

Mijn gedachten hierbij gingen veel verder ik dacht zo moet het zijn zo puur zo eenvoudig en zo mooi van kleur.

Op 8 augustus besloot ik een brief te schrijven aan Fleur om haar uit te leggen waarom ik zo ontroerd was van haar mooie schilderij, deze brief is nooit afgemaakt en verstuurd want op 9 augustus is Fleur overleden op 11 jarige leeftijd. Veel te jong moest ook zij haar strijd opgeven.








Het schilderij de ondergaande zon gemaakt door fleur

De ondergaande zon zo onlosmakelijk verbonden met mijn kleine meisje
"Ons zonnetje" staat er op haar grafsteen met daarboven de afbeelding van de ondergaande zon.
Mijn kleine zonnetje ging 10 jaar geleden onder en bracht een enorme regenbui, en heel veel donkere dagen.
Ze liet een enorme stilte en leegte achter, die niet kan worden opgevult of uitgewist.
Haar leven was kort maar enorm intensief.
Samen hebben we gevochten tot het moment dat het gewoon echt niet meer ging en we haar moesten laten gaan.
Het was goed geweest mijn kleine meisje was helemaal op van haar strijd.
Ze leerde ons veel.

10 jaar alweer, het leven is gewoon doorgegaan
Met ups en downs moesten wij verder er is veel gebeurd.
Dat was en is lang niet altijd even makkelijk.
Op moeilijke dagen snapt lang niet iedereen dat het verdriet en gemis nooit weg zal gaan en word er al snel gezegd dat wij het allemaal niet verwerkt hebben.
Maar willen degene die dat zeggen in godsnaam is uitleggen wat dan verwerken is???
Soms heb ik het gevoel dat die mensen geen reet snappen van rouwen en al helemaal niet van het verliezen van een kind
Een klein meisje van 5 en halve maand wat nog een heel leven voor zich had moeten hebben.
Is verwerken in hun ogen dan het doodzwijgen van wat is gebeurd en door gaan met leven??
Door gegaan met leven ben ik maar Ik ben voor het leven getekend door haar verlies, voor mij zal het nooit meer hetzelfde zijn.
Maar zwijgen over mijn kleine meid NOOIT daarvoor was haar leven te kostbaar!

Het overlijden het afscheid nemen en de herdenkingsdienst van Fleur waren voor ons als gezinnetje moeilijk,
We waren er maar er kwam heel veel verdriet naar boven van 10 jaar eerder.
Maar door dat we er samen veel over hebben gepraat kwamen er ook heel veel mooie herinneringen boven.
Samen hebben we gelachen en gehuild.
Weet je nog dat Linet altijd zei dag pop kouvanjou....
En dat Manon haar pop net zo te eten gaf als mama gemma met een spuitje alleen dan in haar neus want de pop had natuurlijk geen sonde...
En jarno die altijd een liedje zong voor haar met zijn gitaar "supergirl" en hij hield haar handje vast als hij met haar praatte.
En als ze dan een beetje in zijn hand kneep wist hij dat ze hem begreep
Ikzelf herinner me vooral haar sprekende ogen, waaruit te lezen viel of ze verdrietig bang of toch wel blij was.
Als ze blij was dan straalde haar ogen net alsof de zon erin scheen.
Ook herinnerde me ik de liefde die ze gaf, onvoorwaardelijk en puur.
De mooie momenten dat de kinderen allemaal samen waren en genoten van elkaar.
De momenten dat ze tegen me aan lag, helemaal rustig werd en daar dan een poosje lag net alsof er niets aan de hand was met haar.

Jarno Linet en Manon gaan vandaag gewoon naar hun sportclub, want ja het leven gaat door.
Ik heb een mooi bloemstuk met witte bloemen staan, die gaan we straks naar Gemma brengen.
Vandaag branden er 2 kaarsjes een bij de foto van Gemma en 1 bij de herdenkingskaart van Fleur.
Omdat ze beide in mijn gedachten zijn.


En vanavond....
Misschien hebben de kinderen wel gelijk en moeten we trots zijn op ons zelf!

zaterdag 6 augustus 2011

de tijd verstrijkt...


Het is alweer bijna 26 jaar geleden.
Ook toen hadden we te maken met kinderkanker.
Ik was 12 Martin ons vriendje wat werd getroffen door Kinderkanker was 11 jaar.
We hebben alles van dichtbij gezien,
de chemodip
het verliezen van haar hij trok het met plukken uit zijn hoofd
zijn aandoenlijke kale koppie
maar ook zijn weelderige bos met krullen die weer terug kwam.
Zijn overlijden,
het gemis
de lege plek die hij in ons leven achterliet.

En toch gaat je leven door.
Ik groeide op werd verliefd kreeg kinderen maar altijd waren er momenten dat mijn gedachten terug ging naar toen.
Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt,
In mijn beleving blijft de wond altijd voelbaar ook al is hij niet meer zichtbaar.
Dat ontdekte in vandaag maar weer eens.
Na dat ik met 2 van mijn dochters gezellig over de braderie in Zelhem was gelopen en terug naar de auto liep was het net alsof een magneet mij aantrok...
Na overleg met mijn dochters liepen we de begraafplaats op...
Heel zachtjes begon het te regenen, en door die magneet aangetrokken liep ik dan ook in 1x naar het goede grafje.
In stilte keek in naar wat over is van het mooie beeld wat er ooit stond
Het weer is dit beeld niet gunstig gezind geweest.
en terwijl de tranen over mijn wangen biggelde dacht ik terug aan toen.
De afgelopen week werd ik al heen en weer geslingerd door emoties, van alles was er wat. Zeg maar rustig dat het een K*T week was.


Het was lang geleden dat ik bij je was Martin,
maar je heb nog altijd dat plekje in mijn hart!

Liefs Lin

woensdag 29 juni 2011

29 juni Toen en Nu

29 juni 2001

Gemma is vanmorgen geopereerd, ze heeft een peg-sonde gekregen.
Dit is een sonde die rechtstreeks op de maag is geplaatst.
Hiermee hopen ze dat Gem wat minder spuugd.
Het zelf drinken lukt niet het is nog steeds onduidelijk waarom,
maar dit gaan ze later uitzoeken.
De operatie opzich is goed verlopen.
Wel vertelde Mieke die haar vanmorgen in alle vroegte had gewassen voor de operatie
dat Gemma tijdens het wassen zo blauw was aangelopen.
Toen ik haar vertelde dat dit normaal was schrok ze wel een beetje.
Na de operatie op de uitslaapkamer had Gemma ook zichtbaar weer moeite met ademen
en werd ze ook steeds blauw, hierdoor duurde het heel lang voor ik naar haar toe mocht.
Wat was nou het geval, ze hebben Gemma in de uitslaap kamer op de rug gelegd,
en net als met het wassen krijgt ze het dan benauwd en word ze blauw.
Ik ben even heel boos geworden, ik vertel ze dat nou al 2 maanden hier in het ziekenhuis
bij de cardioloog bij de neuroloog die dan nog durfde te vragen hoe blauw... en bij de kinderchirurg.
Bij allemaal heb ik aangegeven dat Gemma nooit op haar rug ligt omdat ze dan blauw word.
Allemaal weten ze niet hoe dit komt en dat het niet op hun vakgebied ligt.....
GRRRRRRRRRRRRRR stelletje horken nu ging het bijna fout.
Ok eigenlijk had ik morgen met Gemma naar huis gemogen....
Helaas vier ik nu mijn verjaardag hier want ik heb gezegd dat ik niet eerder naar huis ga met Gem voor dat duidelijk is waar dat blauw worden vandaan komt.
Ik heb mijn intrek in het Ronald Mac Donald huis weer genomen.
Morgen komen opa en oma even met mijn kleine meiden en B met Jarno, om toch maar een klein beetje mijn verjaardag te vieren.
Terwijl ik dit schrijf zit ik op de high care waar Gemma aan de hartmonitor en de saturatie ligt.
De saturatie blijft aan de lage kant, gelukkig is ze verder wel stabiel nu.
Net was onze eigen kinderchirurg heel even hier op de afdeling, hij vertelde dat de operatie heel goed was gelukt,
maar dat de problemen eigenlijk pas op de uitslaapkamer begonnen.
Hij vertelde me dat hij de KNO arts heeft gevraagd mee te kijken en die komt morgen vroeg even langs.
Eindelijk word ik geloofd en eindelijk zien ze nu is wat ik al zo vaak zag.
Eindelijk gaan ze luisteren en zien ze dat ik het niet heb overdreven.

Met tranen in mijn ogen
zit ik hier naast mijn kleine meid
Mijn ogen hebben mij niet bedrogen
dat jij blauw word is een feit
Gaan ze nu eindelijk
luisteren naar mij
Ik hoop dat deze nachtmerrie
Gaat heel erg snel voorbij

Linda


29 juni 2011

10 jaar later
Wat is er toch veel gebeurd
Er zijn van die dagen die in je geheugen staan gegrift.
Die elk jaar weer opnieuw de revu passeren
Niet omdat je er altijd mee bezig ben
Maar omdat ze onlosmakelijk met een andere dag zijn verbonden.
Morgen is zo'n dag die ieder jaar terug komt en daarmee vandaag ook...

Lieve Gemma Voor Altijd In Mijn Hart!!!

woensdag 22 juni 2011

Heel even staat alles stil.... Het besef, het komt echt steeds dichterbij....

Gister rond half 11 ’s avonds zat ik alleen op de bank achter mijn laptopje te wachten op Jarno die naar het schoolfeest was.
Enerzijds de tv een beetje volgend anderzijds een discussie over nalatigheid van artsen te volgend op hyves.
Totdat er een www-tje verscheen van Joost: Ik weet het even niet meer @ www.joost-nicole.blogspot.com
Aarzelend opende ik de blog…
Wat ik daar las sloeg in als een bom.
Weten dat een klein meisje ongeneeslijk ziek is is één,
Maar wederom lezen dat ze achteruit gaat…
Het besef dat het moment iedere dag dichterbij komt..
Heel even stond alles stil.


In dat ene moment spookte er zo ontzettend veel gevoelens door mijn hoofd mijn hart en mijn hele lijf.
Wat is de tijd toch hard gegaan,
En dan lees je nu dat in dat zelfde ziekenhuis nog steeds de artsen langs elkaar heen werken en dat ze niet terugbellen zoals beloofd.
Dan lees je dat er nu een onschuldig meisje vecht tegen die rotziekte en het niet kan winnen, en telkens weer een bult ontdekt…
Dan is het net of ik een veel te vroeg overleden neefje hoor aan de telefoon.
Lin ik heb er weer een gevonden
10 jaar terug zat ik in dat schuitje het weten dat het komt maar nog niet willen beseffen, roeiend met de riemen die ik had steun vindend in een enkel smsje van vriendinnen die ik kreeg.
10 jaar terug had ik geen blog en daardoor weten mensen heel veel niet.
Ik schreef in een dagboekje over mijn gevoel mijn emotie en alles wat misging.


Vanmorgen pakte ik dat dagboekje en las…
…Half 3 de telefoon in het Ronald Mac Donald huis gaat, met Mieke afdeling B4 Linda zou je alsjeblieft hier naar toe willen komen, het gaat niet goed met Gemma ze heeft het heel erg benauwd, we gaan haar zo overbrengen naar de intensive care…. Stamelend zeg ik terug ik kom er nu aan!
Op de afdeling aangekomen 3 artsen en 2 verpleging om het bed van mijn kleine meisje ze hebben de grootste moeite om een infuusje aan te brengen bij haar, de altijd zo rustige Gemma keek angstig met haar ogen in de rondte, Ik pakte haar handje en terwijl de arts me met veel informatie overspoelde werd het bed al losgekoppeld en rij klaar gemaakt voor de tocht naar de IC…
Al wegrijdend onder begeleiding van 3 artsen word B gebeld door Mieke, B is thuis bij Jarno Linet en Manon. Ook Oma is daar, dus ik hoop dat hij snel deze kant op komt.
5 minuten voor 3 uur komen we aan bij de IC ik word op een bankje gezet met de mededeling we komen je zo halen we gaan Gemma eerst intuberen… en aan alle apparatuur leggen dit kan met elkaar een klein half uurtje duren.
Daar zit ik dan helemaal alleen op een bankje in een schaars verlichte gang op de 6e etage van het radboud ziekenhuis….
Wachtend op…
Dat half uurtje leek wel uren…..
Uiteindelijk om half 4 komen ze me halen,
Daar ligt ze dan mijn kleine meisje in een groot bed omringd door allerlei slangetjes en toeters en bellen, de IC verpleegkundige legt me rustig alles uit wat wat is en waar alles voor diend, ook verteld hij me aan het einde dat ze niet veel later op de IC had moeten aankomen en dat ze tijdens het intuberen goed in haar luchtpijp hebben kunnen kijken.
Gemma doet haar oogjes los en kijkt me indringend aan….
Net of ze wil zeggen Mam ik ben er nog…
De tijd kruipt voorbij, 7 uur de Kinderchirurg komt geschrokken aan op de IC en vraagt waar is B…
Dan komt bij mij het besef, dat hij is er nog niet is. Dus ik zeg die zal zo wel komen denk ik.
Ok zegt de arts laat mij even oppiepen als hij er is ik moet jullie iets belangrijks vertellen.
Tegen 10 uur de kinderchirurg al zien lopen op de IC, maar B is er nog altijd niet net als ik hem wil gaan bellen komt hij eindelijk binnen.
Als ik hem een beetje geïrriteerd vraag waar hij al die tijd is gebleven word hij boos geeft me een klap in me gezicht en zegt ik kan toch niet alles zomaar alles in de steek laten en hierheen komen….
Geschrokken zeg ik niks meer…
De kinderchirurg komt binnen, zou hij het gezien hebben?
Hij vraagt ons mee te gaan naar de spreek kamer en verteld ons dat Gemma door al haar aandoeningen samen niet lang meer te leven zal hebben, de luchtpijp functioneert niet zoals hij zou moeten doen en bij ieder insult zullen haar hersenen nog verder worden beschadigd.
Na heel veel medische uitleg lopen we gezamenlijk terug naar Gemma….
Ik kijk en denk dit kan niet waar zijn en aan de andere kant denk ik ja ik wist het er waren teveel dingen die niet klopte!
De tranen zitten hoog,
Maar het besef is er nog niet….


Heel even staat alles stil.... Het besef, het komt echt steeds dichterbij....

maandag 7 maart 2011

Eenzaamheid is een herinnering hebben en er met niemand over kunnen praten.



Lieve Gemma,

Donderdag zou je 10 jaar zijn geworden.
Vandaag was ik even bij je,
Ik stond daar in het voorjaarszonnetje
Dat heel hard zijn best doet om de aarde te verwarmen,
Maar nog net de warmte mist.
Ik keek om me heen en zag dat de bolletjes heel stiekem uit beginnen te lopen
Om over een paar dagen iedereen hun mooie bloemetjes te kunnen tonen.
De ene vogel vliegt rusteloos heen en weer met takjes
een andere vogel zit op een tak en bekijkt dit geheel met een zacht getjilp.
Terwijl ik daar stond besefte ik dat dit het geluid van de stilte moet zijn.
Ik weet niet hoe lang ik daar heb gestaan
Jou leventje ging als een film aan mij voorbij
Alle mooie, speciale momenten al "onze momenten"
En ook al was jou leven veel te kort die speciale momenten zijn er volop geweest.
En die bewaar ik voor altijd in mijn hart!
Die kan niemand mij afnemen.
En zonder dat iemand het ziet biggelt er een traan over mijn wang
Één traan die alles verteld!

Heel even voel ik me eenzaam want er zijn herinneringen waar ik met niemand over praten kan.

Want de wereld draait door, iedereen gaat verder met leven en dat is goed
maar heel soms zet ik het even allemaal stil..
Gewoon omdat ik dat nodig heb

donderdag 3 maart 2011

goede tijden?

De mens kan niet duizenden dagen ononderbroken goede tijden beleven,
zoals bloemen niet honderd dagen kunnen bloeien.

vrijdag 31 december 2010

2011

Voor 2011 wens ik voor iedereen: Tijd om van de kleine dingen te genieten Rust om stil te staan bij mooie momenten Sterkte om tegenslagen te overwinnen Vriendschap om je hart te verwarmen Humor om wat somber is te kleuren Een glimlach om elke dag mee te beginnen.

zaterdag 11 september 2010

Eeuwig???

Ook ik ken die jongen
met zijn petje, zijn kale koppie en zijn blonde krullen
Ik herinner me de plukken haar die hij met tranen in zijn ogen in zijn handen hield
De angst in zijn ogen zijn strijd tegen het kwaad
Maar ook herinner ik me zijn onschuld, zijn ondeugendheid en zijn vriendschap
Ik leerde al vroeg dat het leven niet voor eeuwig was....

Ik ken een meisje
Zij vocht voor haar leven
Vijf en halve maand lang
Haar strijd was niet te winnen
En weer zag ik dat het leven niet voor eeuwig was...

Ook ken ik een man en een vrouw
Die vochten voor hun dochter
Deze strijd was niet te winnen
Het verlies zorgde voor de verwijdering
Zij waren niet in staat het wig weg te drukken
en groeide steeds verder uit elkaar
Weer was daar het besef dat het niet voor eeuwig was.....

Ik ken meerdere jonge mensen
Die strijden voor hun leven
Die soms grote offers moeten brengen
Die merken dat leven niet vanzelfsprekend is
Die beseffen dat het niet voor eeuwig is....

Getekend door het leven
Met het verleden in mijn rugzak
Maar met de zon op mijn gezicht
Gaat mijn reis naar de toekomst
Maar ik blijf me beseffen dat het niet voor eeuwig is....

donderdag 26 augustus 2010

Weet je nog...

Weet je nog...
Het was prachtig weer toen jij werd geboren
Een meisje teer en klein
Jij zou voortaan ons dochtertje en kleine zusje gemma zijn

Weet je nog...
De dagen die er op volgden
De tranen de angst en de onrust
Al onze zorgen werden door de doktoren gesust

Weet je nog...
Dat we samen vochten
Tegen jou ongelijke strijd
Steeds meer moest je verduren in die korte tijd

Weet je nog...
De liefde die wij deelde
Je was er voor mij je leerde mij vechten
En ik ik deed gewoon mee ...

Weet je nog...
Jou zachte kreunen
Jou mooie blauwe ogen
Onze tijd samen die is voorbij gevlogen

Weet je nog...
Wij samen in die donkere nacht
Ik streelde je handje en gaf je nog een laatste zoen
Jou verre reis naar het volgende begon toen

Weet je nog...
Dat het buiten tranen regende
De tranen van ons verdriet
En ja ook vandaag regent het dat het giet

Weet je lieve gemma...
Al onze mooiste herinneringen
Die pakt niemand ons meer af
Om voor jou te mogen zorgen was voor mij echt geen straf

Weet je...
Ook nu zijn er mensen die leven in angst
Die door moeten strijden en niet weten wat gaat komen
Die leven in onzekerheid en niet van een toekomst kunnen dromen

Weet je...
Op een afstand voel ik mee
Niet te dichtbij, maar veilig op een afstandje
Wel zichtbaar draag ik wel speciaal voor hun een blauw bandje.

En weet je...
Wat mij blij zou maken?
Op de dag dat het 9 jaar geleden is dat je ons verliet.


Dat een ieder die dit leest een blauw bandje bij me besteld
Voor het goede doel, de kinderkankerstichtingen is 2 euro geen geld!