Volgens haar was er niet meer over te vertellen maar er was wel een foto bij.
Mijn reactie was :
Wauw...
Ik heb nooit geweten dat ik zo ontroerd zou zijn van een schilderij...
Mijn gedachten hierbij gingen veel verder ik dacht zo moet het zijn zo puur zo eenvoudig en zo mooi van kleur.
Op 8 augustus besloot ik een brief te schrijven aan Fleur om haar uit te leggen waarom ik zo ontroerd was van haar mooie schilderij, deze brief is nooit afgemaakt en verstuurd want op 9 augustus is Fleur overleden op 11 jarige leeftijd. Veel te jong moest ook zij haar strijd opgeven.
Het schilderij de ondergaande zon gemaakt door fleur
De ondergaande zon zo onlosmakelijk verbonden met mijn kleine meisje
"Ons zonnetje" staat er op haar grafsteen met daarboven de afbeelding van de ondergaande zon.
Mijn kleine zonnetje ging 10 jaar geleden onder en bracht een enorme regenbui, en heel veel donkere dagen.
Ze liet een enorme stilte en leegte achter, die niet kan worden opgevult of uitgewist.
Haar leven was kort maar enorm intensief.
Samen hebben we gevochten tot het moment dat het gewoon echt niet meer ging en we haar moesten laten gaan.
Het was goed geweest mijn kleine meisje was helemaal op van haar strijd.
Ze leerde ons veel.
10 jaar alweer, het leven is gewoon doorgegaan
Met ups en downs moesten wij verder er is veel gebeurd.
Dat was en is lang niet altijd even makkelijk.
Op moeilijke dagen snapt lang niet iedereen dat het verdriet en gemis nooit weg zal gaan en word er al snel gezegd dat wij het allemaal niet verwerkt hebben.
Maar willen degene die dat zeggen in godsnaam is uitleggen wat dan verwerken is???
Soms heb ik het gevoel dat die mensen geen reet snappen van rouwen en al helemaal niet van het verliezen van een kind
Een klein meisje van 5 en halve maand wat nog een heel leven voor zich had moeten hebben.
Is verwerken in hun ogen dan het doodzwijgen van wat is gebeurd en door gaan met leven??
Door gegaan met leven ben ik maar Ik ben voor het leven getekend door haar verlies, voor mij zal het nooit meer hetzelfde zijn.
Maar zwijgen over mijn kleine meid NOOIT daarvoor was haar leven te kostbaar!
Het overlijden het afscheid nemen en de herdenkingsdienst van Fleur waren voor ons als gezinnetje moeilijk,
We waren er maar er kwam heel veel verdriet naar boven van 10 jaar eerder.
Maar door dat we er samen veel over hebben gepraat kwamen er ook heel veel mooie herinneringen boven.
Samen hebben we gelachen en gehuild.
Weet je nog dat Linet altijd zei dag pop kouvanjou....
En dat Manon haar pop net zo te eten gaf als mama gemma met een spuitje alleen dan in haar neus want de pop had natuurlijk geen sonde...
En jarno die altijd een liedje zong voor haar met zijn gitaar "supergirl" en hij hield haar handje vast als hij met haar praatte.
En als ze dan een beetje in zijn hand kneep wist hij dat ze hem begreep
Ikzelf herinner me vooral haar sprekende ogen, waaruit te lezen viel of ze verdrietig bang of toch wel blij was.
Als ze blij was dan straalde haar ogen net alsof de zon erin scheen.
Ook herinnerde me ik de liefde die ze gaf, onvoorwaardelijk en puur.
De mooie momenten dat de kinderen allemaal samen waren en genoten van elkaar.
De momenten dat ze tegen me aan lag, helemaal rustig werd en daar dan een poosje lag net alsof er niets aan de hand was met haar.
Jarno Linet en Manon gaan vandaag gewoon naar hun sportclub, want ja het leven gaat door.
Ik heb een mooi bloemstuk met witte bloemen staan, die gaan we straks naar Gemma brengen.
Vandaag branden er 2 kaarsjes een bij de foto van Gemma en 1 bij de herdenkingskaart van Fleur.
Omdat ze beide in mijn gedachten zijn.
En vanavond....
Misschien hebben de kinderen wel gelijk en moeten we trots zijn op ons zelf!

Goeiedag Lin, deze komt binnen hoor!!
BeantwoordenVerwijderenHet lastige aan een kind (of kleinkind) verliezen is dat mensen er geen idee van hebben hoe dat voelt.
Eerlijk is eerlijk, dat had ik ook niet, ik probeerde me wat voor te stellen en deed altijd wel mijn best om mee te leven (da's dan alvast "iets") maar het echte "voelen" nee, dat kon ik niet, tot 4 weken geleden Fleur overleed. Dat was "ons pakkie an" en zo is het altijd denk ik.
Wat op jezelf betrekking heeft dat voel je het beste en dat is maar goed ook, want je kàn je nou eenmaal niet het leed van de héle wereld aantrekken, dan heb je immers geen leven meer?
Nu begrijp ik je (denk ik) nog veel beter en ik wens je ook veel sterkte, kracht en wijsheid.
tante Lia