Weet je nog...
Het was prachtig weer toen jij werd geboren
Een meisje teer en klein
Jij zou voortaan ons dochtertje en kleine zusje gemma zijn
Weet je nog...
De dagen die er op volgden
De tranen de angst en de onrust
Al onze zorgen werden door de doktoren gesust
Weet je nog...
Dat we samen vochten
Tegen jou ongelijke strijd
Steeds meer moest je verduren in die korte tijd
Weet je nog...
De liefde die wij deelde
Je was er voor mij je leerde mij vechten
En ik ik deed gewoon mee ...
Weet je nog...
Jou zachte kreunen
Jou mooie blauwe ogen
Onze tijd samen die is voorbij gevlogen
Weet je nog...
Wij samen in die donkere nacht
Ik streelde je handje en gaf je nog een laatste zoen
Jou verre reis naar het volgende begon toen
Weet je nog...
Dat het buiten tranen regende
De tranen van ons verdriet
En ja ook vandaag regent het dat het giet
Weet je lieve gemma...
Al onze mooiste herinneringen
Die pakt niemand ons meer af
Om voor jou te mogen zorgen was voor mij echt geen straf
Weet je...
Ook nu zijn er mensen die leven in angst
Die door moeten strijden en niet weten wat gaat komen
Die leven in onzekerheid en niet van een toekomst kunnen dromen
Weet je...
Op een afstand voel ik mee
Niet te dichtbij, maar veilig op een afstandje
Wel zichtbaar draag ik wel speciaal voor hun een blauw bandje.
En weet je...
Wat mij blij zou maken?
Op de dag dat het 9 jaar geleden is dat je ons verliet.
Dat een ieder die dit leest een blauw bandje bij me besteld
Voor het goede doel, de kinderkankerstichtingen is 2 euro geen geld!
donderdag 26 augustus 2010
De bomen
Gisteren was ik in het bos.
Opzoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak".
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Hij had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd:
"Dit jaar niet".
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort".
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; "Ja zon , laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien".
Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken.
Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.
Opzoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak".
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Hij had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd:
"Dit jaar niet".
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort".
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; "Ja zon , laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien".
Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken.
Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.
maandag 21 juni 2010
Zwem4daagse en stichting Kinderwensmobiel
Vandaag zijn we met z'n 6en weer begonnen aan de Ruurlose zwem4dagen.
Jarno voor de 7e keer
Amber voor de 4e keer
Linet Manon en ondergetekende voor de 6e keer
En Opa is ook dit jaar weer van de partij.
Vol goede moed en met redelijk weer trokken wij om 7uur naar ons mooie buitenbad.
Onderweg vroegen de kinderen zich af wat voor goed doel ze dit jaar weer konden sponseren.
In Ruurlo is het de gewoonte dat de kinderen die meezwemmen zich laten sponseren voor een goed doel.
Ronald MacDonald huis en Kika hebben we al eens gehad.
Dit jaar was de beurt aan stichting Kinderwensmobiel.
http://www.kinderwensmobiel.nl/
Al enkele jaren vervult deze stichting wensen van ernstig zieke kinderen die niet meer Mobiel zijn. Voor deze kinderen is het niet vanzelfsprekend om een dagje uit te gaan. Ze zijn afhankelijk van apparatuur en/of zijn bedlegerig. Met behulp van de kinderambulance zorgen zij ervoor dat de kinderen weer mobiel worden.
EEN SIMPELE WENS KAN OOK BIJZONDER ZIJN!
Stichting KinderWensMobiel bestaat geheel uit vrijwilligers en is voor haar inkomsten afhankelijk van sponsoren en donateurs.
Omdat de meiden en Jarno erg onder de indruk zijn van de ziekte van hun achternichtje Fleur en hebben gezien Wat de stichting doe een wens http://www.doeeenwens.nl/voor haar en haar gezin heeft gedaan twijfelde ze geen moment en gaven zich op voor deze sponsoractie!
En ze hopen zo veel mogelijk mensen te vinden die ze willen sponseren dit kan per baantje of voor een vast bedrag.
Ik ben trots op mijn kids en hoop dat ze heel veel geld bij elkaar zwemmen!
Jarno voor de 7e keer
Amber voor de 4e keer
Linet Manon en ondergetekende voor de 6e keer
En Opa is ook dit jaar weer van de partij.
Vol goede moed en met redelijk weer trokken wij om 7uur naar ons mooie buitenbad.
Onderweg vroegen de kinderen zich af wat voor goed doel ze dit jaar weer konden sponseren.
In Ruurlo is het de gewoonte dat de kinderen die meezwemmen zich laten sponseren voor een goed doel.
Ronald MacDonald huis en Kika hebben we al eens gehad.
Dit jaar was de beurt aan stichting Kinderwensmobiel.
http://www.kinderwensmobiel.nl/
Al enkele jaren vervult deze stichting wensen van ernstig zieke kinderen die niet meer Mobiel zijn. Voor deze kinderen is het niet vanzelfsprekend om een dagje uit te gaan. Ze zijn afhankelijk van apparatuur en/of zijn bedlegerig. Met behulp van de kinderambulance zorgen zij ervoor dat de kinderen weer mobiel worden.
EEN SIMPELE WENS KAN OOK BIJZONDER ZIJN!
Stichting KinderWensMobiel bestaat geheel uit vrijwilligers en is voor haar inkomsten afhankelijk van sponsoren en donateurs.
Omdat de meiden en Jarno erg onder de indruk zijn van de ziekte van hun achternichtje Fleur en hebben gezien Wat de stichting doe een wens http://www.doeeenwens.nl/voor haar en haar gezin heeft gedaan twijfelde ze geen moment en gaven zich op voor deze sponsoractie!
En ze hopen zo veel mogelijk mensen te vinden die ze willen sponseren dit kan per baantje of voor een vast bedrag.
Ik ben trots op mijn kids en hoop dat ze heel veel geld bij elkaar zwemmen!
vrijdag 18 juni 2010
Omdat ik zelf de woorden niet vond:(
Indien ik je kon dragen
Over de diepe grachten
Van je gesukkel en je angsten heen
Dan droeg ik je
Uren en dagen lang
Indien ik de woorden kende
Om antwoord te geven op je duizend vragen
Over leven over jezelf
Over liefhebben en gelukkig worden
Dan praatte ik met je
Uren en dagen lang
Indien ik genezen kon wat er omgaat in je hart
Aan onmacht ontevredenheid
En onverwerkt verdriet
Dan bleef ik naast je staan
Uren en dagen lang
Maar ik ben niet groter
Niet sterker dan jij
En ik weet niet alles
En ik kan niet zoveel
Ik ben maar een nichtje op je weg
Al uren en dagen lang
En ik kan alleen maar hopen
Dat je dit weet
Je hoeft nooit alleen te vechten
Of te huilen
Als je familie hebt
Voor uren en dagen lang
Over de diepe grachten
Van je gesukkel en je angsten heen
Dan droeg ik je
Uren en dagen lang
Indien ik de woorden kende
Om antwoord te geven op je duizend vragen
Over leven over jezelf
Over liefhebben en gelukkig worden
Dan praatte ik met je
Uren en dagen lang
Indien ik genezen kon wat er omgaat in je hart
Aan onmacht ontevredenheid
En onverwerkt verdriet
Dan bleef ik naast je staan
Uren en dagen lang
Maar ik ben niet groter
Niet sterker dan jij
En ik weet niet alles
En ik kan niet zoveel
Ik ben maar een nichtje op je weg
Al uren en dagen lang
En ik kan alleen maar hopen
Dat je dit weet
Je hoeft nooit alleen te vechten
Of te huilen
Als je familie hebt
Voor uren en dagen lang
de Zonnebloem
Kijk altijd naar de zonnebloem
Die keert zich naar het licht
En heeft van alle bloemen
Het zonnigste gezicht
En als het nu eens donker is
Zo’n grijze grauwe nacht
Kijk dan weer naar de zonnebloem
Die geeft je nieuwe kracht.
Die keert zich naar het licht
En heeft van alle bloemen
Het zonnigste gezicht
En als het nu eens donker is
Zo’n grijze grauwe nacht
Kijk dan weer naar de zonnebloem
Die geeft je nieuwe kracht.
Doornen
De doornen van het leven
Steken ons, zo af en toe
Soms een heel klein beetje
Maar soms heel hard en hoe!
Voor iedereen een andere droom
Niet aangepast aan ons bestaan
Komt de pijn meestal toch onverwacht
Terwijl ons leven door zal gaan
Voor onze levenswandel
Zijn geen geplaveide paden
Hoe vaak de doorn nog steken zal
Is door niemand ooit te raden
Eens zal de pijn weer overgaan
Hoelang dit ook mag duren
’t hoort bij de pijn van het bestaan
Probeer het te verduren.
Steken ons, zo af en toe
Soms een heel klein beetje
Maar soms heel hard en hoe!
Voor iedereen een andere droom
Niet aangepast aan ons bestaan
Komt de pijn meestal toch onverwacht
Terwijl ons leven door zal gaan
Voor onze levenswandel
Zijn geen geplaveide paden
Hoe vaak de doorn nog steken zal
Is door niemand ooit te raden
Eens zal de pijn weer overgaan
Hoelang dit ook mag duren
’t hoort bij de pijn van het bestaan
Probeer het te verduren.
maandag 8 maart 2010
witte ballonnen

Een witte ballon laat ik op
Helemaal speciaal voor jou
Er zit een geschreven briefje aan
Met wat ik al die tijd al zeggen wou
Een briefje met wat zinnen
Van grote betekenis voor mij
Ik wil je nu eindelijk eens zeggen
Wat jij al talloze keren tegen me zei
Ik heb het nooit uit kunnen spreken
en daarvoor is het nu te laat
Dan toch maar via dit briefje
En hopen dat de ballon de goede kant uitgaat
De ballon is al onderweg
Dus lees het briefje maar gauw
Dan zul je eindelijk weten
Hoeveel ik eigenlijk van je hou !
Abonneren op:
Posts (Atom)
