Gister rond half 11 ’s avonds zat ik alleen op de bank achter mijn laptopje te wachten op Jarno die naar het schoolfeest was.
Enerzijds de tv een beetje volgend anderzijds een discussie over nalatigheid van artsen te volgend op hyves.
Totdat er een www-tje verscheen van Joost: Ik weet het even niet meer @ www.joost-nicole.blogspot.com
Aarzelend opende ik de blog…
Wat ik daar las sloeg in als een bom.
Weten dat een klein meisje ongeneeslijk ziek is is één,
Maar wederom lezen dat ze achteruit gaat…
Het besef dat het moment iedere dag dichterbij komt..
Heel even stond alles stil.
In dat ene moment spookte er zo ontzettend veel gevoelens door mijn hoofd mijn hart en mijn hele lijf.
Wat is de tijd toch hard gegaan,
En dan lees je nu dat in dat zelfde ziekenhuis nog steeds de artsen langs elkaar heen werken en dat ze niet terugbellen zoals beloofd.
Dan lees je dat er nu een onschuldig meisje vecht tegen die rotziekte en het niet kan winnen, en telkens weer een bult ontdekt…
Dan is het net of ik een veel te vroeg overleden neefje hoor aan de telefoon.
Lin ik heb er weer een gevonden
10 jaar terug zat ik in dat schuitje het weten dat het komt maar nog niet willen beseffen, roeiend met de riemen die ik had steun vindend in een enkel smsje van vriendinnen die ik kreeg.
10 jaar terug had ik geen blog en daardoor weten mensen heel veel niet.
Ik schreef in een dagboekje over mijn gevoel mijn emotie en alles wat misging.
Vanmorgen pakte ik dat dagboekje en las…
…Half 3 de telefoon in het Ronald Mac Donald huis gaat, met Mieke afdeling B4 Linda zou je alsjeblieft hier naar toe willen komen, het gaat niet goed met Gemma ze heeft het heel erg benauwd, we gaan haar zo overbrengen naar de intensive care…. Stamelend zeg ik terug ik kom er nu aan!
Op de afdeling aangekomen 3 artsen en 2 verpleging om het bed van mijn kleine meisje ze hebben de grootste moeite om een infuusje aan te brengen bij haar, de altijd zo rustige Gemma keek angstig met haar ogen in de rondte, Ik pakte haar handje en terwijl de arts me met veel informatie overspoelde werd het bed al losgekoppeld en rij klaar gemaakt voor de tocht naar de IC…
Al wegrijdend onder begeleiding van 3 artsen word B gebeld door Mieke, B is thuis bij Jarno Linet en Manon. Ook Oma is daar, dus ik hoop dat hij snel deze kant op komt.
5 minuten voor 3 uur komen we aan bij de IC ik word op een bankje gezet met de mededeling we komen je zo halen we gaan Gemma eerst intuberen… en aan alle apparatuur leggen dit kan met elkaar een klein half uurtje duren.
Daar zit ik dan helemaal alleen op een bankje in een schaars verlichte gang op de 6e etage van het radboud ziekenhuis….
Wachtend op…
Dat half uurtje leek wel uren…..
Uiteindelijk om half 4 komen ze me halen,
Daar ligt ze dan mijn kleine meisje in een groot bed omringd door allerlei slangetjes en toeters en bellen, de IC verpleegkundige legt me rustig alles uit wat wat is en waar alles voor diend, ook verteld hij me aan het einde dat ze niet veel later op de IC had moeten aankomen en dat ze tijdens het intuberen goed in haar luchtpijp hebben kunnen kijken.
Gemma doet haar oogjes los en kijkt me indringend aan….
Net of ze wil zeggen Mam ik ben er nog…
De tijd kruipt voorbij, 7 uur de Kinderchirurg komt geschrokken aan op de IC en vraagt waar is B…
Dan komt bij mij het besef, dat hij is er nog niet is. Dus ik zeg die zal zo wel komen denk ik.
Ok zegt de arts laat mij even oppiepen als hij er is ik moet jullie iets belangrijks vertellen.
Tegen 10 uur de kinderchirurg al zien lopen op de IC, maar B is er nog altijd niet net als ik hem wil gaan bellen komt hij eindelijk binnen.
Als ik hem een beetje geïrriteerd vraag waar hij al die tijd is gebleven word hij boos geeft me een klap in me gezicht en zegt ik kan toch niet alles zomaar alles in de steek laten en hierheen komen….
Geschrokken zeg ik niks meer…
De kinderchirurg komt binnen, zou hij het gezien hebben?
Hij vraagt ons mee te gaan naar de spreek kamer en verteld ons dat Gemma door al haar aandoeningen samen niet lang meer te leven zal hebben, de luchtpijp functioneert niet zoals hij zou moeten doen en bij ieder insult zullen haar hersenen nog verder worden beschadigd.
Na heel veel medische uitleg lopen we gezamenlijk terug naar Gemma….
Ik kijk en denk dit kan niet waar zijn en aan de andere kant denk ik ja ik wist het er waren teveel dingen die niet klopte!
De tranen zitten hoog,
Maar het besef is er nog niet….
Heel even staat alles stil.... Het besef, het komt echt steeds dichterbij....
woensdag 22 juni 2011
maandag 7 maart 2011
Eenzaamheid is een herinnering hebben en er met niemand over kunnen praten.

Lieve Gemma,
Donderdag zou je 10 jaar zijn geworden.
Vandaag was ik even bij je,
Ik stond daar in het voorjaarszonnetje
Dat heel hard zijn best doet om de aarde te verwarmen,
Maar nog net de warmte mist.
Ik keek om me heen en zag dat de bolletjes heel stiekem uit beginnen te lopen
Om over een paar dagen iedereen hun mooie bloemetjes te kunnen tonen.
De ene vogel vliegt rusteloos heen en weer met takjes
een andere vogel zit op een tak en bekijkt dit geheel met een zacht getjilp.
Terwijl ik daar stond besefte ik dat dit het geluid van de stilte moet zijn.
Ik weet niet hoe lang ik daar heb gestaan
Jou leventje ging als een film aan mij voorbij
Alle mooie, speciale momenten al "onze momenten"
En ook al was jou leven veel te kort die speciale momenten zijn er volop geweest.
En die bewaar ik voor altijd in mijn hart!
Die kan niemand mij afnemen.
En zonder dat iemand het ziet biggelt er een traan over mijn wang
Één traan die alles verteld!
Heel even voel ik me eenzaam want er zijn herinneringen waar ik met niemand over praten kan.
Want de wereld draait door, iedereen gaat verder met leven en dat is goed
maar heel soms zet ik het even allemaal stil..
Gewoon omdat ik dat nodig heb
donderdag 3 maart 2011
goede tijden?
De mens kan niet duizenden dagen ononderbroken goede tijden beleven,
zoals bloemen niet honderd dagen kunnen bloeien.
zoals bloemen niet honderd dagen kunnen bloeien.
vrijdag 31 december 2010
2011
Voor 2011 wens ik voor iedereen: Tijd om van de kleine dingen te genieten Rust om stil te staan bij mooie momenten Sterkte om tegenslagen te overwinnen Vriendschap om je hart te verwarmen Humor om wat somber is te kleuren Een glimlach om elke dag mee te beginnen.
woensdag 20 oktober 2010
donderdag 16 september 2010
zaterdag 11 september 2010
Eeuwig???
Ook ik ken die jongen
met zijn petje, zijn kale koppie en zijn blonde krullen
Ik herinner me de plukken haar die hij met tranen in zijn ogen in zijn handen hield
De angst in zijn ogen zijn strijd tegen het kwaad
Maar ook herinner ik me zijn onschuld, zijn ondeugendheid en zijn vriendschap
Ik leerde al vroeg dat het leven niet voor eeuwig was....
Ik ken een meisje
Zij vocht voor haar leven
Vijf en halve maand lang
Haar strijd was niet te winnen
En weer zag ik dat het leven niet voor eeuwig was...
Ook ken ik een man en een vrouw
Die vochten voor hun dochter
Deze strijd was niet te winnen
Het verlies zorgde voor de verwijdering
Zij waren niet in staat het wig weg te drukken
en groeide steeds verder uit elkaar
Weer was daar het besef dat het niet voor eeuwig was.....
Ik ken meerdere jonge mensen
Die strijden voor hun leven
Die soms grote offers moeten brengen
Die merken dat leven niet vanzelfsprekend is
Die beseffen dat het niet voor eeuwig is....
Getekend door het leven
Met het verleden in mijn rugzak
Maar met de zon op mijn gezicht
Gaat mijn reis naar de toekomst
Maar ik blijf me beseffen dat het niet voor eeuwig is....
met zijn petje, zijn kale koppie en zijn blonde krullen
Ik herinner me de plukken haar die hij met tranen in zijn ogen in zijn handen hield
De angst in zijn ogen zijn strijd tegen het kwaad
Maar ook herinner ik me zijn onschuld, zijn ondeugendheid en zijn vriendschap
Ik leerde al vroeg dat het leven niet voor eeuwig was....
Ik ken een meisje
Zij vocht voor haar leven
Vijf en halve maand lang
Haar strijd was niet te winnen
En weer zag ik dat het leven niet voor eeuwig was...
Ook ken ik een man en een vrouw
Die vochten voor hun dochter
Deze strijd was niet te winnen
Het verlies zorgde voor de verwijdering
Zij waren niet in staat het wig weg te drukken
en groeide steeds verder uit elkaar
Weer was daar het besef dat het niet voor eeuwig was.....
Ik ken meerdere jonge mensen
Die strijden voor hun leven
Die soms grote offers moeten brengen
Die merken dat leven niet vanzelfsprekend is
Die beseffen dat het niet voor eeuwig is....
Getekend door het leven
Met het verleden in mijn rugzak
Maar met de zon op mijn gezicht
Gaat mijn reis naar de toekomst
Maar ik blijf me beseffen dat het niet voor eeuwig is....
Abonneren op:
Posts (Atom)
