vrijdag 13 april 2012

Geluk

Geluk, dat is een zonnestraal Een mens die om je geeft Een blik vol liefde en geduld Een wens die zomaar wordt vervuld Een lekker maal, een warm onthaal Iets moois dat je beleefd Geluk, dat is een kind dat lacht Een dier dat jou goed kent Dat leuke liedje op cd Een fijne film op tv Is levenskracht, een zomernacht Waarin je samen bent Geluk, dat is een warme gloed Al is de kou gemeen Al schrik je je een ongeluk Je veert weer op, dat is geluk Een beetje moed in tegenspoed Een lach door je tranen heen

vrijdag 9 maart 2012

11 jaar


Zachtjes loop ik naar je kamer en kom bij je bedje staan
je ben al wakker en kijkt me met grote ogen aan
als we samen beneden zijn kijk je verbaast in het rond
overal slingers en ballonnen en kadootjes op de grond

Je ziet een grote taart met 11 jaar erop
Je ogen stralen je bent nog altijd mijn kleine pop
Want ook al kun je niet veel en blijf je klein
Op deze dag geniet je, alle aandacht vind je fijn!

De avond valt je ogen worden moe
Ik til je op en breng je naar je bedje toe
Plots gaat de wekker ik kijk om me heen
Dan besef ik weer het is een droom jij ging al lang geleden heen

Lieve Gemma voor altijd in ons hart!

Kleine Meid

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
Kwam jij Gemma bij ons in het gezin
en was je even ons zusje en ons kind.

Een klein meisje op een wit wolkje
ze werd gedreven door de zwoele wind
Dat kleine meisje verliet ons alweer snel op het witte wolkje
zo het kinderparadijs in.

En kijk maar naar omhoog
en zie dan als in een vlucht
dat kleine meisje, op dat kleine witte wolkje gaan,
Langs een diep blauwe lucht.


Gemma voor altijd in onze herinnering


zondag 4 maart 2012

Omaatje 101 jaar!



Lieve Omaatje,
Vorig jaar waren we allemaal samen om Uw 100ste verjaardag te vieren!
Een hele bijzondere dag, met al Uw kinderen kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen.
En morgen word U 101.
Dat hadden we half januari allemaal niet verwacht.
We kregen een telefoontje, het ging niet goed iets dat de laatste jaren wel vaker is gebeurd. Maar deze keer schrok ik toen ik bij U aan het bed stond, ik tref U wel vaker op een slechte dag maar deze keer ging ik met een heel onheilspellend gevoel weg. Zou het dan nu echt de laatste keer zijn, Aan de ene kant hoopte ik het voor U maar aan de andere kant gaf het me een heel onrustig gevoel.
Afscheid nemen is dan ook niet mijn sterkste punt...

Gisteren ben ik samen met mijn 4 kinders bij u geweest alvast voor U verjaardag.
Want morgen moeten die gewoon naar school.
Wat zijn ze groot geworden dacht ik nog en zo wijs.
Tot mijn grote verbazing had U een hele goede dag.
Dit was fijn voor de kinderen die daardoor blij waren U toch nog weer eens gezien te hebben.
Het gaf een goed gevoel heel even met U alleen te zijn.
Mijn Omaatje...
Toen ik weg wilde lopen riep U me terug U wilde een kus en ik moest nog even blijven.
En natuurlijk heb ik U een dikke kus gegeven.
We hebben zowaar nog wat woorden gewisseld, welliswaar moeizaam en ik vraag me af of we elkaar wel begrepen. Maar die heldere blik in U ogen liet mij weten dat het goed was.Dat ook U genoot van dit moment.
Deze keer ging ik heel rustig weg, en mocht dit de laatste keer geweest zijn dan weet ik dat het goed is!
Maar morgen als alle andere er zijn op U echte verjaardag zal ik nog even denken aan dat ene moment die ene kus en zal ik trots tegen iedereen die het horen wil vertellen dat mijn omaatje 101 is geworden en dat ik vreselijk trots op haar ben.

maandag 2 januari 2012

2011 - 2012


2011
Om nou net als iedereen terug te gaan kijken op 2011 is een beetje overbodig.
2011 had voor mij nou niet echt veel hoogtepunten en de nodige dieptepunten.
Ik ga liever met opgeheven hoofd het nieuwe jaar binnen en wil niet achterom kijken.

2012
een nieuwe begin
een nieuwe start
nieuwe dingen doen
nieuwe dingen ontdekken
en het allerbelangrijkste: Mij zelf terug vinden.
Want ja zelfs supermamsen hebben wel eens een beetje hulp nodig om zich zelf te vinden.
Dat kan ook niet anders als je hele leven in het teken van andere staat,
dan vergeet je gewoon weg af en toe aan jezelf te denken
Gelukkig zijn er mensen om mij heen die dat singnaleren en die mij daar telkens van bewust maken!
Mensen die weten hoe diep de wonden zijn en hoe hoog de bergen af en toe zijn.

2012
WOrd het jaar van de schoonmaak,
schoonmaak in mijn hoofd
want daar is het een rommeltje
Ik vraag me wel eens af hoeveel kan een mens hebben?
En wanneer het eens ophoud.
Daarna de grote schoonmaak in mijn huis, alles wat niet gebruikt word, overbodig is of teveel gaat weg.
Ik wil ruimte, ruimte om te groeien
En ik wil een nieuwe afwasmachine, zodat ik wat meer tijd heb voor de rest.

2012
word het jaar van het vinden van de rust,
die mijn gezinnetje na alle hektiek van de afgelopen jaren zo nodig heeft.
Nu alles is uitgeknobbelt en de goede wegen worden bewandeld moet dit gaan lukken.
Wij zijn sterk als gezin, onze liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk.

2012
is wederom een jaar waarin ik trots ben!
Trots op mijn kindjes
trots op mijn familie
trots op mijn echte vrienden
maar vooral trots op mijzelf,
want ondanks alles kan ik nog altijd zeggen dat ik er nog steeds ben!

zondag 20 november 2011

Herfst



Een prachtige najaarsdag
Een wandeling in het bos
Tussen de herfstbladeren, paddestoelen en het mos.
De najaarszon die uit alle macht probeert de aarde nog te verwarmen,
maar die kansloos lijkt met het komen van de winter.
Ik luister naar de stilte
Het knisperen van de lichtbevroren bladeren onder mijn voeten.
Roerloos kijken we naar een prachtig stilleven,
Een vennetje waarvan de boven laag is bedekt met een klein laagje ijs.
Ik kijk op en zie mijn kinderen om me heen rennen met handen vol bladeren.
Tuurlijk een bladergevecht het hoort er allemaal blij
Ik zie bij allemaal een grote glimlach en pret ogen!
Wat genieten ze hiervan en zij niet alleen
Onze Boedha rent van de een naar de ander door de bladeren heen
na een poosje geeft ze het op ze gaat in het midden liggen
en kijkt alsof ze denkt jullie rennen maar vanaf hier kan ik jullie allemaal zien!
En ook ik geniet,
het najaarszonnetje in mijn gezicht,
Een traan op mijn wang
Het besef er is weer een jaargetijde voorbij.
Het leven gaat door of we willen of niet
We moeten er maar het beste van maken.


zaterdag 27 augustus 2011

Ondergaande zon

Dit is de ook de naam van de Blog die Fleur Op 28 juni jongstleden plaatste
Volgens haar was er niet meer over te vertellen maar er was wel een foto bij.

Mijn reactie was :
Wauw...
Ik heb nooit geweten dat ik zo ontroerd zou zijn van een schilderij...

Mijn gedachten hierbij gingen veel verder ik dacht zo moet het zijn zo puur zo eenvoudig en zo mooi van kleur.

Op 8 augustus besloot ik een brief te schrijven aan Fleur om haar uit te leggen waarom ik zo ontroerd was van haar mooie schilderij, deze brief is nooit afgemaakt en verstuurd want op 9 augustus is Fleur overleden op 11 jarige leeftijd. Veel te jong moest ook zij haar strijd opgeven.








Het schilderij de ondergaande zon gemaakt door fleur

De ondergaande zon zo onlosmakelijk verbonden met mijn kleine meisje
"Ons zonnetje" staat er op haar grafsteen met daarboven de afbeelding van de ondergaande zon.
Mijn kleine zonnetje ging 10 jaar geleden onder en bracht een enorme regenbui, en heel veel donkere dagen.
Ze liet een enorme stilte en leegte achter, die niet kan worden opgevult of uitgewist.
Haar leven was kort maar enorm intensief.
Samen hebben we gevochten tot het moment dat het gewoon echt niet meer ging en we haar moesten laten gaan.
Het was goed geweest mijn kleine meisje was helemaal op van haar strijd.
Ze leerde ons veel.

10 jaar alweer, het leven is gewoon doorgegaan
Met ups en downs moesten wij verder er is veel gebeurd.
Dat was en is lang niet altijd even makkelijk.
Op moeilijke dagen snapt lang niet iedereen dat het verdriet en gemis nooit weg zal gaan en word er al snel gezegd dat wij het allemaal niet verwerkt hebben.
Maar willen degene die dat zeggen in godsnaam is uitleggen wat dan verwerken is???
Soms heb ik het gevoel dat die mensen geen reet snappen van rouwen en al helemaal niet van het verliezen van een kind
Een klein meisje van 5 en halve maand wat nog een heel leven voor zich had moeten hebben.
Is verwerken in hun ogen dan het doodzwijgen van wat is gebeurd en door gaan met leven??
Door gegaan met leven ben ik maar Ik ben voor het leven getekend door haar verlies, voor mij zal het nooit meer hetzelfde zijn.
Maar zwijgen over mijn kleine meid NOOIT daarvoor was haar leven te kostbaar!

Het overlijden het afscheid nemen en de herdenkingsdienst van Fleur waren voor ons als gezinnetje moeilijk,
We waren er maar er kwam heel veel verdriet naar boven van 10 jaar eerder.
Maar door dat we er samen veel over hebben gepraat kwamen er ook heel veel mooie herinneringen boven.
Samen hebben we gelachen en gehuild.
Weet je nog dat Linet altijd zei dag pop kouvanjou....
En dat Manon haar pop net zo te eten gaf als mama gemma met een spuitje alleen dan in haar neus want de pop had natuurlijk geen sonde...
En jarno die altijd een liedje zong voor haar met zijn gitaar "supergirl" en hij hield haar handje vast als hij met haar praatte.
En als ze dan een beetje in zijn hand kneep wist hij dat ze hem begreep
Ikzelf herinner me vooral haar sprekende ogen, waaruit te lezen viel of ze verdrietig bang of toch wel blij was.
Als ze blij was dan straalde haar ogen net alsof de zon erin scheen.
Ook herinnerde me ik de liefde die ze gaf, onvoorwaardelijk en puur.
De mooie momenten dat de kinderen allemaal samen waren en genoten van elkaar.
De momenten dat ze tegen me aan lag, helemaal rustig werd en daar dan een poosje lag net alsof er niets aan de hand was met haar.

Jarno Linet en Manon gaan vandaag gewoon naar hun sportclub, want ja het leven gaat door.
Ik heb een mooi bloemstuk met witte bloemen staan, die gaan we straks naar Gemma brengen.
Vandaag branden er 2 kaarsjes een bij de foto van Gemma en 1 bij de herdenkingskaart van Fleur.
Omdat ze beide in mijn gedachten zijn.


En vanavond....
Misschien hebben de kinderen wel gelijk en moeten we trots zijn op ons zelf!