donderdag 3 maart 2011

goede tijden?

De mens kan niet duizenden dagen ononderbroken goede tijden beleven,
zoals bloemen niet honderd dagen kunnen bloeien.

vrijdag 31 december 2010

2011

Voor 2011 wens ik voor iedereen: Tijd om van de kleine dingen te genieten Rust om stil te staan bij mooie momenten Sterkte om tegenslagen te overwinnen Vriendschap om je hart te verwarmen Humor om wat somber is te kleuren Een glimlach om elke dag mee te beginnen.

zaterdag 11 september 2010

Eeuwig???

Ook ik ken die jongen
met zijn petje, zijn kale koppie en zijn blonde krullen
Ik herinner me de plukken haar die hij met tranen in zijn ogen in zijn handen hield
De angst in zijn ogen zijn strijd tegen het kwaad
Maar ook herinner ik me zijn onschuld, zijn ondeugendheid en zijn vriendschap
Ik leerde al vroeg dat het leven niet voor eeuwig was....

Ik ken een meisje
Zij vocht voor haar leven
Vijf en halve maand lang
Haar strijd was niet te winnen
En weer zag ik dat het leven niet voor eeuwig was...

Ook ken ik een man en een vrouw
Die vochten voor hun dochter
Deze strijd was niet te winnen
Het verlies zorgde voor de verwijdering
Zij waren niet in staat het wig weg te drukken
en groeide steeds verder uit elkaar
Weer was daar het besef dat het niet voor eeuwig was.....

Ik ken meerdere jonge mensen
Die strijden voor hun leven
Die soms grote offers moeten brengen
Die merken dat leven niet vanzelfsprekend is
Die beseffen dat het niet voor eeuwig is....

Getekend door het leven
Met het verleden in mijn rugzak
Maar met de zon op mijn gezicht
Gaat mijn reis naar de toekomst
Maar ik blijf me beseffen dat het niet voor eeuwig is....

donderdag 26 augustus 2010

Weet je nog...

Weet je nog...
Het was prachtig weer toen jij werd geboren
Een meisje teer en klein
Jij zou voortaan ons dochtertje en kleine zusje gemma zijn

Weet je nog...
De dagen die er op volgden
De tranen de angst en de onrust
Al onze zorgen werden door de doktoren gesust

Weet je nog...
Dat we samen vochten
Tegen jou ongelijke strijd
Steeds meer moest je verduren in die korte tijd

Weet je nog...
De liefde die wij deelde
Je was er voor mij je leerde mij vechten
En ik ik deed gewoon mee ...

Weet je nog...
Jou zachte kreunen
Jou mooie blauwe ogen
Onze tijd samen die is voorbij gevlogen

Weet je nog...
Wij samen in die donkere nacht
Ik streelde je handje en gaf je nog een laatste zoen
Jou verre reis naar het volgende begon toen

Weet je nog...
Dat het buiten tranen regende
De tranen van ons verdriet
En ja ook vandaag regent het dat het giet

Weet je lieve gemma...
Al onze mooiste herinneringen
Die pakt niemand ons meer af
Om voor jou te mogen zorgen was voor mij echt geen straf

Weet je...
Ook nu zijn er mensen die leven in angst
Die door moeten strijden en niet weten wat gaat komen
Die leven in onzekerheid en niet van een toekomst kunnen dromen

Weet je...
Op een afstand voel ik mee
Niet te dichtbij, maar veilig op een afstandje
Wel zichtbaar draag ik wel speciaal voor hun een blauw bandje.

En weet je...
Wat mij blij zou maken?
Op de dag dat het 9 jaar geleden is dat je ons verliet.


Dat een ieder die dit leest een blauw bandje bij me besteld
Voor het goede doel, de kinderkankerstichtingen is 2 euro geen geld!

De bomen

Gisteren was ik in het bos.
Opzoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.

De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak".
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Hij had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd:
"Dit jaar niet".
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort".
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; "Ja zon , laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien".

Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken.
Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.